حدیث امام رضا (ع) در کتاب الکافي جلد ۱ کِتَابُ الْحُجَّة بَابُ مَا فَرَضَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ رَسُولُهُ ص مِنَ الْکَوْنِ مَعَ الْأَئِمَّةِ ع
کتاب الحجة · روایت شده از امام رضا عليه السلام
سند
محمد بن يحيي عن احمد بن محمد عن ابن ابي نصر عن ابي الحسن الرضا ع قال :
سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَ يََا أَيُّهَا اَلَّذِينَ آمَنُوا اِتَّقُوا اَللََّهَ وَ كُونُوا مَعَ اَلصََّادِقِينَ قَالَ اَلصَّادِقُونَ هُمُ اَلْأَئِمَّةُ وَ اَلصِّدِّيقُونَ بِطَاعَتِهِمْ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۱۴۷
ابن أَبی نصر از امام رضا (ع) تفسیر همین آیه را پرسیدم، فرمود: صادقان همان ائمهاند و آنها که طاعت آنها را بیتردید باور دارند و تصدیق کنند
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۲۹۸
ابن ابی نصر گوید: از حضرت رضا علیه السلام راجع بقول خدای عز و جل «ای گروندگان از خدا باک داشته باشید و با صادقان باشید» پرسیدم فرمود: صادقان همان امامان و باور دارندگان اطاعت ایشانند [صادق و صدیق همان امامانند بواسطه اطاعتشان خدا را].
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۶۷۹
محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از ابن ابی نصر، از حضرت ابوالحسن امام رضا علیه السلام روایت کرده است که گفت: آن حضرت را سؤال کردم از قول خدای عزّوجلّ: «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ کُونُوا مَعَ الصَّادِقِینَ»، یعنی: «ای گروه مؤمنان، بپرهیزید از عذاب خداوند عالمیان و باشید با راستگویان».
حضرت فرمود که: «راستگویان، امامانند و صدّیقان، به فرمانبرداری ایشان» (و صِدّیق، به کسر صاد و دال مشدّد آنکه بسیار راستگو باشد و آنکه گفتار خویش را به کردار، راست گرداند و آنکه به غایت کسی را تصدیق کند. پس اگر مراد از آن، ائمّه علیهم السلام باشد، معنی حدیث این میشود که صادقان- که خدا امر به بودن با ایشان فرموده- صدّیقانند؛ به هر سه معنی به سبب فرمانبرداری ایشان خدا و رسول را و در این، اشعاری است به دلیل انحصار صادقین در ایشان؛ چه اگر صدق فی الجمله کفایت کند، باید که مؤمنین، یا همه کس باشند؛ زیرا که کم کسی است که فی الجمله راست نگوید، بلکه وجود ندارد و غیر از ائمّه معصومین، کسی نیست که در همه چیز و در همه حال و در هر زمان، صادق باشد. و اگر مراد از صدیق، غیر امام باشد، از آنها که به غایت تصدیق ائمّه مینمودهاند، چون سلمان و ابوذر و مانند ایشان، پس امر به بودن با ایشان، به اعتبار آن است که ایشان با ائمّهاند. و بعضی گفتهاند که معنی حدیث، این است که صدیقان، به سبب طاعت ائمّه صدیق شدهاند).