الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۵۳۶

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن عيسي عن الحسين بن سعيد عن فضاله بن ايوب عن ابي المغرا عن محمد بن سالم عن ابان بن تغلب قال سمعت ابا عبد الله ع يقول قال رسول الله ص :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۱۴۹ ابان بن تغلب گوید: شنیدم امام صادق (ع) می‏فرمود: رسول خدا (ص) فرمود: هر که خواهد چون من زنده باشد و چون من بمیرد و به بهشت عدنی که پروردگارم به دست قدرت خود کاشته برود، باید علی بن ابی طالب را دوست دارد و پیروی کند و با دوست او دوستدار باشد و با دشمن او دشمنی ورزد و باید تسلیم اوصیاء پس از وی باشد، زیرا آنها خاندان منند و از گوشت و خون منند، خداوند فهم و علم مرا به آنها داده، من به خدا از کار امت خود شکایت برم یعنی از آنها که منکر فضل آنان گردند و پیوست خود را از آنان ببُرند، و به خدا که فرزندم (دو فرزندم خ ل) کشته شود، خدا شفاعت مرا از آن قاتلان دریغ دارد مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۲۹۸ امام صادق علیه السلام از قول رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله میفرماید: کسی که خواهد زندگی و مرگش زندگی و مرگ من باشد و ببهشت برینی که پروردگارم بدست قدرت خود کاشته در آید باید پیروی علی بن ابی طالب کند و با دوستش دوستی و با دشمنش دشمنی نماید و نسبت باوصیاء پس از وی تسلیم باشد زیرا ایشان از خاندان من و از گوشت و خون منند و خدا فهم و علم مرا بایشان عطا فرموده است: بخدا شکایت میکنم از حال آن امتم که فضیلت ایشان را منکر گشته، پیوند مرا با ایشان قطع کنند (رعایت قرابت آنها را که اجر رسالت من است نکنند) بخدا سوگند که دو فرزندم را میکشند خدا شفاعتم را بآنها نرساند محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۶۸۱ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد بن عیسی، از حسین بن سعید، از فَضالة بن ایّوب، از ابو المغراء، از محمد بن سالم، از ابان بن تغلب که‏ گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که می‏فرمود: «رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود که: هر که خواسته باشد که به روش زندگانی من زندگانی کند، و به روش مردن من بمیرد، و داخل شود در جنّت عدن (که بهشتی است که محلّ اقامه پرهیزکاران است و خدا درختان آن را به دست قدرت خویش نشانیده)، پس باید که علی بن ابی‏طالب را علیه السلام دوست دارد و با دوست او، دوستی کند، و با دشمن او، دشمنی ورزد، و به امامت اوصیای بعد از او، قائل باشد. پس به درستی که ایشان عترت منند که از گوشت و خون من به هم رسیده‏اند. خدا فهم و علم مرا به ایشان عطا کند (یا آن را به ایشان عطا فرموده). و به سوی خدا شکایت می‏کنم از امّت خویش که فضل ایشان را انکار می‏کنند، و جائزه مرا (که خلافت است)، در باب ایشان قطع می‏کنند، و نمی‏گذارند که به ایشان برسد (یا صله و پیوند مرا در حقّ ایشان قطع می‏کنند و آن را رعایت نمی‏کنند). و به خدا سوگند، که پسر مرا خواهند کشت، خدا شفاعت مرا به ایشان نرساند».