الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۵۴۲

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد عن الحسين بن سعيد عن النضر بن سويد عن عاصم بن حميد عن ابي بصير عن ابي عبد الله ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۱۵۵ امام صادق (ع) در تفسیر قول خدای عز و جل: «و به راستی آن یاد آوری برای تو و تبار تو است و در آینده پرسش خواهید شد» فرمود: رسول خدا (ص) ذکر است و خاندانش مسئولند و هم آنها اهل ذکرند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۳۰۵ و باز امام صادق علیه السلام در باره آیه (۴۴ سوره زخرف) فرمود: رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله ذکر است و اهل بیتش علیهم السلام پرسش‏شوندگان و اهل ذکر باشند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۶۸۷ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد، از حسین بن سعید، از نضر بن سُوید، از عاصم بن حُمید، از ابو بصیر، از امام جعفر صادق علیه السلام که در قول خدای عزّوجلّ: «وَ إِنَّهُ لَذِکْرٌ لَکَ وَ لِقَوْمِکَ وَ سَوْفَ تُسْئَلُونَ»، فرمود که: «پس رسول خدا صلی الله علیه و آله، ذکر است و اهل بیت او علیهم السلام، سؤال شوندگانند و ایشان، اهل ذکرند» (و در تفریع ذکر بودن پیغمبر صلی الله علیه و آله بر آیه، اشکالی هست تا آن‏که بعضی گمان کرده‏اند که از حدیث چیزی افتاده یا این آیه به جای آیه «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ»، واقع شده؛ به اشتباه راوی، یا کاتب. و بعضی توجیه آن‏ را به این وضع نموده‏اند که معنی این‏که قرآن ذکر است، آن است که مذکَّر است بر وزن محمد، یعنی به یاد آورده شده. پس معنی ذکر بودن محمد این است که مذکّر است بر وزن محدّث، یعنی به یاد آورنده. و نیز گفته‏اند که هرگاه قرآن، ذکر شده باشد، لازم می‏آید که رسول نیز ذکر باشد، به جهت شدّت ارتباط و اختصاصی که به یکدیگر دارند).