الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۵۴۵

محمد بن يحيي عن محمد بن الحسين عن صفوان بن يحيي عن العلا بن رزين عن محمد بن مسلم عن ابي جعفر ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۱۵۷ محمد بن مسلم گوید: امام باقر (ع) فرمود: کسانی نزد ما هستند (از ملّا نماهای مسلمان) که گمان برند قول خدای عز و جل: «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ إِنْ کُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ» مقصود، یهود و نصاری است، فرمود: در این صورت شما را به دین خود دعوت کنند. راوی گوید: امام (با دست به سینه خود اشاره کرد) و فرمود: ما هستیم‏ اهل ذکر و ما هستیم مسئولها. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۳۰۵ ابو بکر حضرمی گوید: خدمت امام باقر علیه السلام شرفیاب بودم که ورد برادر کمیت (که از شعراء معروف عرب و مداح اهل بیت است) وارد شد و عرضکرد: خدا مرا قربانت کند، هفتاد سؤال حاضر کرده بودم که از شما بپرسم و اکنون یکی از آنها را هم بخاطر ندارم. (در اینجا این شعر با تصحیف مناسب است) گفته بودم چو بیایم غم دل با تو بگویم چه بگویم که غم از دل برود چون برت آیم‏ حضرت فرمود: ای ورد یکی را هم بخاطر نداری؟!! عرضکرد: چرا یکی از آنها بخاطرم آمد فرمود: آن چیست؟ عرضکرد، قول خدای تبارک و تعالی «اگر نمیدانید از اهل ذکر بپرسید» ایشان‏ کیانند؟ فرمود: ما هستیم عرضکرد: بر ماست که از شما بپرسیم؟ فرمود: آری، عرضکردم: بر شماست که بما جواب گوئید؟ فرمود: اختیار با ماست. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۶۸۹ محمد بن یحیی، از محمد بن حسین، از صفوان بن یحیی، از علاء بن رَزین، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر علیه السلام روایت کرده است که به آن حضرت عرض کردم که: کسانی که نزد ما هستند، گمان می‏کنند که قول خدای عزّوجلّ: «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ إِنْ کُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ»، اهل ذکری که در آن مذکورند، یهود و نصارایند (یعنی علمای ایشان- چنانچه جمهور مفسرین به این وضع تفسیر نموده‏اند-). حضرت فرمود: «در این هنگام که مراد ایشان باشند، شما را به سوی دین خویش می‏خوانند» (چه، معلوم است که ایشان طالب زوال دین اسلام بوده و می‏باشند، و در هنگامی که مقبول القول و مسئول مسلمانان باشند، اسباب‏ اضلال در اعلا مرتبه مهیّایی خواهد بود). راوی می‏گوید که: پس حضرت به دست خویش اشاره به سینه مبارک خود فرمود، و فرمود که: «ماییم اهل ذکر و ماییم سؤال شدگان».