الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۵۵۱

علي بن محمد عن عبد الله بن علي عن ابراهيم بن اسحاق عن عبد الله بن حماد عن بريد بن معاويه عن احدهما ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۱۶۳ برید بن معاویه از یکی از دو امام (باقر یا صادق ع) روایت کرده در تفسیر قول خدای عز و جل (۶ سوره آل عمران): «و نمی‏داند تأویل آن را جز خدا و راسخون در علم» که فرمود: رسول الله افضل راسخون در علم است، خدای عز و جل به او آموخته است هر چه را بدو فرو فرستاده از تنزیل و تأویل، خدا چیزی را که تأویل آن را نمی‏دانست به وی نازل نمی‏کرد و اوصیاء پس از وی هم همه آن را می‏دانند و آن کسانی که تأویل آن را نمی‏دانند چون عالم راسخ در علم که میان آنها است از روی علم به آنها بگوید خدا پذیرش آنها را اعلام کرده به قول خود که: «می‏گویند ما بدان ایمان داریم همه آن از نزد پروردگار ما است» قرآن خاص دارد و عام، محکم دارد و متشابه، ناسخ دارد و منسوخ، و راسخون در علم همه را می دانند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۳۰۹ یکی از دو امام باقر یا صادق علیهما السلام راجع بقول خدای عز و جل (۶- سوره ۳) «و جز خدا و راسخون در علم تأویل قرآن را نمیدانند» فرمود: پیغمبر صلّی اللَّه علیه و آله بهترین راسخ در علم است. خدای عز و جل همه آنچه را از تنزیل (معنی مطابقی) و تأویل (معنی التزامی) نازل فرمود باو آموخته است، چیزی را که خدا تأویلش را باو نیاموخت بر او نازل نفرمود و اوصیاء پس از وی هم تمام آن را میدانند، و کسانی که تأویل آن را نمیدانند (شیعیان) هر گاه عالمشان چیزی از روی علم بفرماید (ایمان می‏آورند و میپذیرند) چنانچه خدا ایشان را پذیرفته و فرموده است «میگویند ایمان آوردیم، همه قرآن از جانب پروردگار ماست» و قرآن خاص و عام و محکم و متشابه و ناسخ و منسوخ دارد و راسخون در علم همه را میدانند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۶۹۳ علی بن محمد، از عبداللَّه بن علی، از ابراهیم بن اسحاق، از عبداللَّه بن حمّاد، از بُرید بن معاویه، از امام محمد باقر، یا امام جعفر صادق علیهما السلام در قول خدای عزّوجلّ: «وَ ما یَعْلَمُ تَأْوِیلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَ الرَّاسِخُونَ فِی الْعِلْمِ» «۳»، روایت کرده است که آن حضرت فرمود: «پس‏ __________________________________________________ (۳). آل عمران، ۷. رسول خدا صلی الله علیه و آله، افضل راسخین در علم است که خدای عزّوجلّ همه آنچه را که به سوی او فرو فرستاده، از تنزیل و تأویل، به او تعلیم فرمود، و خدا چنین نبود که بر او فرو فرستد چیزی را که تأویل و معنی آن را به او تعلیم نفرماید، و اوصیای پیغمبر صلی الله علیه و آله بعد از آن حضرت (که بهترین راسخین در علم‏اند، یا ایشان بعد از آن حضرت)، همه آن را می‏دانند. و کسانی که تأویل آن را نمی‏دانند، هرگاه عالم راسخ در علم (که مراد از آن، امام علیه السلام است)، در باب ایشان (یا تأویل از روی علم) سخنی بفرماید، خدا ایشان را از جانب نادانانِ به تأویل، جواب فرموده (یا این نادان را قبول نموده و مدح فرموده به فرموده خویش)، که «یَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ کُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا» «۱»» (و حاصل مراد آن‏که: شیعیان که تأویل متشابه را نمی‏دانند، در مقام تصدیق و قبول‏اند در باب تأویل که از پیغمبر یا ائمّه علیهم السلام می‏شنوند). و حضرت فرمود که: «قرآن خاص و عام و محکم و متشابه و ناسخ و منسوخ است (که بر جمیع اینها مشتمل است). و راسخین در علم، همه آنها را می‏دانند». __________________________________________________ (۱). آل عمران، ۷.