حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۱ کِتَابُ الْحُجَّة بَابُ أَنَّ الطَّرِيقَةَ الَّتِي حُثَّ عَلَى الِاسْتِقَامَةِ عَلَيْهَا وَلَايَةُ عَلِيٍّ ع
کتاب الحجة · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
الحسين بن محمد عن معلي بن محمد عن محمد بن جمهور عن فضاله بن ايوب عن الحسين بن عثمان عن ابي ايوب عن محمد بن مسلم قال :
سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع عَنْ قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ اَلَّذِينَ قََالُوا رَبُّنَا اَللََّهُ ثُمَّ اِسْتَقََامُوا فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع اِسْتَقَامُوا عَلَى اَلْأَئِمَّةِ وَاحِدٍ بَعْدَ وَاحِدٍ تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ اَلْمَلاََئِكَةُ أَلاََّ تَخََافُوا وَ لاََ تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ اَلَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۱۸۵
محمد بن مسلم گوید: از امام ششم (ع) پرسیدم از تفسیر قول خدای عز و جل (۳۰ سوره فصلت): «آن کسانی که گفتند پروردگار ما خدا است و در آن پا بر جا ماندند و استقامت کردند» امام صادق فرمود: بر ائمه یکی پس از دیگری استقامت کردند، فرشتگان بر آنها نازل شوند با این پیام که نترسید و غم مخورید و مژده باد شما را به بهشتی که وعده دارید.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۳۲۰
محمد بن مسلم گوید: از امام صادق علیه السلام در باره قول خدای عز و جل پرسیدم (۳۰ سوره ۴۱) «کسانی که گفتند: پروردگار ما خداست و سپس استوار شدند» فرمود: یعنی بر امامان یکی پس از دیگری استوار بماندند «فرشتگان بر ایشان نازل شوند که بیم مدارید و اندوهگین مباشید و ببهشتی که بآن وعده مییافتید، شادمان باشید».
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۷۱۳
حسین بن محمد، از مُعلّی بن محمد، از محمد بن جمهور، از فَضالة بن ایّوب، از حسین بن عثمان، از ابو ایّوب، از محمد بن مسلم روایت کرده است که گفت: از امام جعفر صادق علیه السلام سؤال کردم از قول خدای عزّوجلّ: «الَّذِینَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا»، یعنی: «به درستی که آنان که گفتند که: پروردگار ما، خدای به حقّ است، پس استقامت به هم رسانیدند» (که بر این اعتقاد راست ایستادند. و اصلًا منحرف نگشتند). و حضرت صادق علیه السلام فرمود:
«یعنی مستقیم شدند بر ائمّه علیهم السلام و اقرار به ایشان و متابعت ایشان یک به یک به ترتیب «تَتَنَزَّلُ عَلَیْهِمُ الْمَلائِکَةُ أَلَّا تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِی کُنْتُمْ تُوعَدُونَ» «۲»، یعنی: فرود میآیند بر ایشان فرشتگان (در نزد مردن یا برزخ، یا در هنگام بیرون آمدن از قبر، یا در قیامت) و میگویند که: مترسید و اندوهناک مباشید، و مژده باد شما را به آن بهشتی که بودید که وعده داده میشدید پیش از این». __________________________________________________
(۲). فصّلت، ۳۰.