حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۱ کِتَابُ الْحُجَّة بَابُ مَا عِنْدَ الْأَئِمَّةِ مِنْ سِلَاحِ رَسُولِ اللَّهِ ص وَ مَتَاعِه
کتاب الحجة · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
الحسين بن محمد الاشعري عن معلي بن محمد عن الحسن بن علي الوشا عن حماد بن عثمان عن عبد الاعلي بن اعين قال سمعت ابا عبد الله ع يقول :
عِنْدِي سِلاَحُ رَسُولِ اَللَّهِ ص لاَ أُنَازَعُ فِيهِ ثُمَّ قَالَ إِنَّ اَلسِّلاَحَ مَدْفُوعٌ عَنْهُ لَوْ وُضِعَ عِنْدَ شَرِّ خَلْقِ اَللَّهِ لَكَانَ خَيْرَهُمْ ثُمَّ قَالَ إِنَّ هَذَا اَلْأَمْرَ يَصِيرُ إِلَى مَنْ يُلْوَى لَهُ اَلْحَنَكُ فَإِذَا كَانَتْ مِنَ اَللَّهِ فِيهِ اَلْمَشِيئَةُ خَرَجَ فَيَقُولُ اَلنَّاسُ مَا هَذَا اَلَّذِي كَانَ وَ يَضَعُ اَللَّهُ لَهُ يَداً عَلَى رَأْسِ رَعِيَّتِهِ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۲۲۱
عبد الاعلی بن اعین گوید: شنیدم امام صادق (ع) میفرمود: نزد من است سلاح رسول خدا (ص) کسی با من در آن نزاع نتواند کرد، سپس فرمود: آن سلاح از دستبرد مصون است، اگر به دست بدترین خلق خدا افتد بهتر آنان گردد، پس از آن فرمود: این امر امامت سرانجام به کسی رسد که برای او جنگ را در پیچیدن (یعنی به یاری او قیام کنند، چون پیچیدن حنک نشانه آمادگی برای جهاد بوده است و مقصود امام قائم است ع).
چون خواست خدا بدو تعلق گیرد، بیرون شود و مردم گویند: این چیست که پدید شد؟ و خدا دست نوازش او را بر سر رعیتش بنهد.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۳۳۹
عبد الاعلی بن اعین گوید: شنیدم که امام صادق علیه السلام میفرمود: اسلحه پیغمبر صلّی اللَّه علیه و آله نزد من است، کسی نسبت بآن با من نتواند نزاع کند (یعنی میراث مخصوص ماست یا آنکه خدا نگذارد کسی آن را بزور از ما برباید یا بودن آن را نزد ما انکار کند) همانا سلاح از آسیب محفوظ است [در دست هر کس باشد از گناه و لغزش بر کنار است]، اگر بدست بدترین مخلوق خدا بیفتد بهترین ایشان شود (ولی خدا بدست او نمیاندازد) سپس فرمود: امر امامت در آخر بکسی رسد که چانه بسوی او کج شود (یعنی همه مطیع او شوند و یا آنکه طولانی شدن غیبتش سبب شود که مردم بشیعیانش دهن کجی کنند و استهزاء نمایند) و چون خواست خدا در باره او صورت گیرد، بیرون شود، مردم گویند:
این چه واقعهای است، خدا از برکت آن حضرت بر سر رعیتش دست رحمت نهد (تا عقلشان کامل شود).
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۷۴۷
حسین بن محمد اشعری، از مُعلّی بن محمد، از حسن بن علی وشّاء، از حمّاد بن عثمان، از عبدالأعلی بن اعیَن روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که میفرمود: «در نزد من است سلاح رسول خدا، و کسی نمیتواند که با من در باب آن منازعه کند». بعد از آن فرمود که: «از این سلاح دفع شده (هر معصیت کاری که مالک آن نمیتواند شد)، و اگر در نزد بدترین خلق خدا گذاشته بود، بهترین ایشان بود». پس فرمود که:
«این امر (یعنی امامت) منتقل میشود به سوی کسی که زیر زنخها به جهت او پیچیده شود (و مراد آن است که مردمان در نزد او گردنها را کج کنند؛ زیرا که در کج کردن گردن، پیچی در حَنک به هم میرسد). پس چون از جانب خدای عزّوجلّ در باب او مشیّت واقع شود، بیرون آید، و مردم از روی تعجّب میگویند که: این کس که تازه به هم رسیده، کیست و چه کاره است؟ (یا این، آنکه بود، نیست، یعنی: پیش از این چنین نبود). و خدا به جهت او دست حمایت بر سر رعیّتش گذارد».