الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۶۱۷

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن عيسي عن علي بن الحكم عن معاويه بن وهب عن سعيد السمان قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۲۱۹ سعید سمّان (روغن فروش) گوید: من خدمت امام صادق (ع) بودم که دو مرد زیدی مذهب خدمت او آمدند و به او عرض کردند: در میان شما (یعنی آل محمد) امام مفترض الطاعه هست؟ فرمود: نه، راوی گوید: آن دو تن به آن حضرت عرض کردند که مردمان موثق از شما به ما خبر دادند که تو فتوی دهی و اقرار کنی و معتقدی به آن (یعنی به وجود امام واجب الاطاعه در آل محمد- و مقصودشان وجوب اطاعت زید بن علی بطور خصوصی است یا بعنوان کلی که بر وی منطبق شود) ما برای شما از آنها که خبر دادند نام بریم فلان و فلان هستند که پرهیز کار و عابد باجد هستند و از کسانی‏اند که دروغ نگویند (دروغگو شمرده نشوند) امام خشمگین شد و فرمود: من آنها را چنین فرمان ندادم، چون آثار خشم در چهره آن حضرت دیدند بیرون رفتند، آن حضرت پس از رفتن آنها رو به من کرد و فرمود: این دو را می‏شناسی؟ گفتم: آری، این هر دو از اهل بازار ما هستند و زیدی‏اند و معتقدند که شمشیر رسول خدا (ص) پیش عبد الله بن الحسن است، فرمود: هر دو دروغ گویند و خدایشان لعنت کند، به خدا عبد الله بن الحسن به چشمهای خود آن را ندیده است و نه با یک چشم، و پدرش هم آن را ندیده بود، بار خدایا مگر اینکه آن را نزد علی بن الحسین (ع) دیده باشد، اگر راست گویند باید بگویند که در دسته آن چه نشانه‏ای است و در تیغه آن چه اثری مانده است، به راستی شمشیر رسول خدا (ص) نزد من است، پرچم رسول خدا (ص) نزد من است، جوشن رسول خدا (ص) نزد من است، اگر راست می‏گویند زره رسول خدا چه نشانه‏ای دارد، نزد من است پرچم پیروز بخش رسول خدا (ص)، نزد من است الواح موسی و عصایش، به راستی نزد من است خاتم سلیمان بن داود (ص)، به راستی نزد من است طشتی که موسی بن عمران قربانی‏ها را در آن می‏گذارد، نزد من است همان اسمی که چون رسول خدا (ص) میان مسلمانان و مشرکان- در جبهه نبرد- قرار می‏داد، یک چوبه از مشرکان به مسلمانان نمی‏رسید، نزد من است همان نمونه‏ای که فرشته‏ها آوردند، مثل سلاح در ما خاندان مثل تابوت است در بنی اسرائیل، شیوه بنی اسرائیل این بود که در خاندانی که تابوت عهد بود نبوت در آن خاندان بود و هر کس از ما خاندان، سلاح پیغمبر را دریافت امامت به او داده شود، به راستی پدر من بود که زره رسول خدا (ص) را پوشید و دامن آن به زمین می‏کشید و من هم پوشیدم و هم چنین بود و چون قائم ما آن را در بر کند به اندامش رسا باشد. ان شاء الله. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۱, ۳۳۷ سعید سمان گوید: نزد امام صادق علیه السلام بودم که دو مرد زیدی مذهب بر آن حضرت وارد شدند و گفتند: آیا در میان شما امامی که اطاعتش واجب باشد هست؟ (و مقصودشان اثبات امامت زید بن علی بن الحسین علیهما السلام بود) فرمود: نه (امامی که مقصود شماست در میان ما نیست) آن دو نفر گفتند: مردمان موثق بما خبر دادند که شما بآن فتوی دهی و اعتراف کنی و عقیده داری و آن خبر دهندگان فلان و فلان هستند که نام میبریم و ایشان دارای تقوی و کوشش در عبادتند و دروغ نگویند، امام صادق علیه السلام در غضب شد و فرمود: من بآنها چنین دستوری نداده‏ام، چون آن دو نفر آثار غضب بر چهره امام دیدند، بیرون رفتند. حضرت بمن فرمود: این دو نفر را میشناسی؟ عرضکردم: آری، اینها اهل بازار ما هستند و از طایفه زیدیة میباشند و عقیده دارند که شمشیر پیغمبر صلّی اللَّه علیه و آله نزد عبد اللَّه بن حسن است، فرمود: خدای- لعنتشان کند، دروغ میگویند. بخدا که عبد اللَّه بن حسن آن را ندیده نه با یک چشم و نه با دو چشمش و پدرش هم آن را ندیده، جز اینکه ممکن است آن را نزد علی بن حسین دیده باشد، اگر راست میگویند، چه علامتی در دسته آنست؟ و چه نشانه و اثری در لبه تیغ آنست؟ همانا شمشیر پیغمبر صلّی اللَّه علیه و آله نزد من است همانا پرچم و جوشن و زره و خود پیغمبر صلّی اللَّه علیه و آله نزد من است، اگر راست میگویند، در زره پیغمبر صلّی اللَّه علیه و آله چه علامتی است؟ همانا پرچم ظفر بخش پیغمبر صلّی اللَّه علیه و آله نزد من است، همانا الواح موسی و عصای او نزد من است، همانا انگشتر سلیمان بن داود، نزد منست و طشتی که موسی قربانی را در آن انجام میداد، نزد منست، همانا اسمی که نزد پیغمبر صلّی اللَّه علیه و آله بود و چون (در جبهه جنگ) آن را میان مسلمانان و کفار میگذاشت، چوبه تیری از کفار بمسلمین نمیرسید نزد من است و من آن را میدانم همانا آنچه را فرشتگان (از اسلحه برای پیغمبران سابق) آورده‏اند نزد من است و داستان سلاح در خاندان ما همان داستان تابوتست در بنی اسرائیل بر در هر خاندانی که تابوت پیدا میشد، نشانه اعطاء نبوت بود و سلاح بهر کس از ما خانواده رسد امامت باو داده می‏شود، همانا پدرم زره رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله را پوشید و دامنش اندکی بزمین میکشید و من آن را پوشیدم همچنان بود [گاهی بزمین میکشید و گاهی نمیکشید و اختلاف محسوسی نداشت‏] و قائم ما کسی است که چون آن را پوشد باندازه قامتش باشد ان شاء اللَّه. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۷۴۳ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد بن عیسی، از علی بن حَکم، از معاویة بن وهْب، از سعید سمّان که گفت: نزد امام جعفر صادق علیه السلام بودم که ناگاه دو نفر از طایفه زیدیّه بر آن حضرت داخل شدند، و به آن حضرت گفتند که: آیا در میان شما امامی هست که طاعت او واجب باشد؟ حضرت فرمود: «نه». گفتند که: چند نفر از معتمدین‏ ما را از جانب تو خبر دادند که تو به آن فتوا می‏دهی، و به آن اقرار و اعتقاد داری، و ما نام‏های ایشان را برای تو ذکر می‏کنیم فلانی و فلانی، و ایشان اصحاب ورع و پارسایی‏اند، و در عبادت، دامن‏های خویش را بر زده، کمال جدّ و جهد دارند، و از کسانی هستند که دروغ نمی‏گویند. پس حضرت غضبناک شد و فرمود که: «من ایشان را به این امر نکرده‏ام». چون آثار غضب در روی مبارک آن حضرت دیدند، بیرون رفتند. حضرت به من فرمود که: «این دو مرد را می‏شناسی؟» عرض کردم: آری، اینها از اهل بازار و هم چراغ‏های ما می‏باشند. و ایشان از طایفه زیدیّه‏اند و گمان دارند که شمشیر رسول خدا صلی الله علیه و آله در نزد عبداللَّه پسر حسن است (یعنی حسن مثنّی). حضرت فرمود: «دروغ گفتند. خدا ایشان را لعنت کند، به خدا سوگند که عبداللَّه پسر حسن، آن شمشیر را به دو چشم خود و به یک چشم از دو چشم خود ندیده. و پدرش (یعنی حسن مثنّی) نیز آن را ندیده. بار خدایا، مگر آن‏که آن را در نزد علی بن الحسین دیده باشد. پس اگر این دو مرد راست‏گویند، بگویند که نشانه دسته آن چیست و اثری که در موضع دم آن است چیست؟ و به درستی که در نزد من است شمشیر رسول خدا صلی الله علیه و آله و در نزد من است، رایت و عَلَم رسول صلی الله علیه و آله، و زره و چهار آینه و کلاه‏خُود آن حضرت. پس اگر راست‏گویند، بگویند که چیست آن نشانه که در زره رسول خدا صلی الله علیه و آله است؟ و به درستی که در نزد من است آن عَلَمْ رسول خدا که خدا آن را منشأ غلبه و بر خصم قرار داده، و در نزد من است الواح موسی و عصای او، و در نزد من است انگشتر سلیمان پسر داود، و در نزد من است آن طشتی که موسی در آن گوسفند قربانی را قربانی می‏کرد، و در نزد من است آن نامی که چون رسول خدا صلی الله علیه و آله آن را در میان مسلمانان و مشرکان می‏گذاشت، تیر مشرکان به مسلمانان نمی‏رسید و در نزد من است مانند آنچه فرشتگان آن را آوردند و بر می‏داشتند (یعنی تابوت). و داستان سلاح رسول خدا در میان ما چون داستان تابوت است در میان بنی‏اسرائیل، که در هر خاندانی که آن تابوت بر درِ خانه‏های ایشان یافت می‏شد، پیغمبری به ایشان عطا می‏شد، و هر که از ما که این سلاح به او منتقل شد، امامت به او رسید. و هر آینه پدرم زره رسول خدا صلی الله علیه و آله را پوشید و چون از اندام آن حضرت زیاد بود، آن را بر زمین می‏کشید و به واسطه زیادتی، آن زره، بر روی زمین خطی را هویدا نمود و من نیز آن را پوشیدم پس به‏ همان وضعی که نسبت به پدرم بود، با من نیز چنان بود. و قائم ما کسی است که چون آن را بپوشد، پر کند آن را و بر قامتش راست آید. ان‏شاءاللَّه تعالی».