الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۶۹۴

محمد بن يحيي عن محمد بن الحسن قال وجدت في نوادر محمد بن سنان عن عبد الله بن سنان قال قال ابو عبد الله ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۲, ۳۲۹ امام صادق (ع) فرمود: نه- به خدا- وانگذارده است خدا به أحدی از خلقش جز به رسول خدا (ص) و به ائمه علیهم السلام، خدا عز و جل فرموده است (۱۰۶ سوره نساء): «به راستی ما فرو فرستادیم به تو قرآن را به راستی و درستی تا حکم کنی در میان مردم‏ بدان چه خدایت بنماید» این آیه در باره اوصیاء هم جاری است. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۸ امام صادق علیه السلام فرمود: نه، بخدا سوگند که خدا امری را بخلقش واگذار نفرموده است، مگر بپیغمبر صلّی اللَّه علیه و آله و ائمه علیهم السلام. خدای عز و جل فرموده است «ما این کتاب را بحق و درستی بر تو نازل کردیم تا بآنچه خدایت ارائه داده حکم کنی- ۱۰۶ سوره ۴-» و این آیه در باره اوصیاء پیغمبر هم جاریست. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۱, ۸۴۷ محمد بن یحیی، از محمد بن حسن روایت کرده است که گفت: در نوادر محمد بن سنان یافتم که روایت کرده بود از عبداللَّه بن سنان که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام فرمود: «نه، به خدا سوگند که خدا به سوی هیچ‏یک از خلق خود تفویض نفرمود، مگر به‏ سوی رسول خدا صلی الله علیه و آله و به سوی ائمّه علیهم السلام. خدای عزّوجلّ فرموده است که: «إِنَّا أَنْزَلْنا إِلَیْکَ الْکِتابَ بِالْحَقِّ لِتَحْکُمَ بَیْنَ النَّاسِ بِما أَراکَ اللَّهُ» «۱»، یعنی: به درستی که ما فرو فرستادیم به سوی تو این کتاب کامل را که (قرآن است) به درستی و راستی تا حکم کنی در میان مردمان به آنچه خدا آن را برای تو رأی گردانیده». و حضرت فرمود که: «این آیه، در اوصیای پیغمبر صلی الله علیه و آله جاری است» (و بعضی از سنّیان، این آیه را دلیل بر این گرفته که پیغمبر صلی الله علیه و آله متعبّد بود به اجتهاد کردن به آن وضعی که به آن استدلال کرده‏اند، و با وجود ضعف دلالت آیه بر مطلب ایشان، ظهورش از دلالت آن بر تفویض بیشتر است؛ چه معلّل کردن انزال قرآن به حکم کردن به قرار داد خویش، با هم نمی‏سازند. پس باید که این حدیث فی الحقیقه از معصوم نباشد، یا اگر از معصوم باشد، در آن خلاف ظاهری را مرتکب شده باشد، به طریقه تأویل که خود آن را می‏داند. و معنی آیه بنابر ظاهر لفظ آن، این است که: تا حکم کنی به آنچه خدا آن را به تو نموده و وحی فرموده، یا به نمودن و اعلام خدا تو را که چگونه حکم کنی در میان مردمان). __________________________________________________ (۱). نساء، ۱۰۵.