الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۱، حدیث ۹۹۳

الحسين بن محمد عن معلي بن محمد عن علي بن اسباط قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۳, ۶۹ علی بن اسباط گوید: من امام جواد (ع) را دیدم که برای من بیرون آمده بود و شروع کردم به او نگاه کردن و سراپای او را ورانداز کردم تا اندام او را برای شیعیان مصر وصف کنم در این میان که من در این فکر بودم نشست، و فرمود: ای علی به راستی خدا در امامت ما حجتی آورده به مانند آنچه در نبوت آورده و فرموده (۱۳ سوره مریم): «و به او دادیم نبوت را در کودکی» (این در باره یحیی است) و فرموده: (۱۵ سوره احقاف): «و چون به بلوغ رسید» «و چهل ساله شد» رواست که به او نبوت داده شود و کودکی باشد، و رواست در سن چهل سالگی به او داده شود. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۲, ۲۲۳ علی بن اسباط گوید: امام محمد تقی علیه السلام را دیدم که بطرف من می‏آمد، من نگاهم را باو تیز کردم [با دقت باو نگریستم، شروع بنگریستنش کردم‏] و بسر و پایش نگاه میکردم تا اندازه قامتش را برای اصحاب اهل مصر خود (شیعیان) وصف کنم، در آن میان که من ورانداز می‏کردم، حضرت بنشست و فرمود: ای علی، خدا حجت در باره امامت را بمانند حجت در باره نبوت آورده و فرموده است «حکم نبوت را در کودکی باو دادیم- ۱۳ سوره ۱۹-» «و چون برشد رسید- ۲۲ سوره ۱۲-» «و بچهل سالگی رسید- ۱۵ سوره ۴۶-» پس رواست که بشخصی در کودکی حکمت داده شود (چنانچه بیحیی داده شد) و رواست که در چهل سالگی داده شود (چنانچه بیوسف داده شد). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۲, ۳۲۳ حسین بن محمد، از معلّی بن محمد، از علی بن اسباط روایت کرده است که گفت: امام محمد تقی علیه السلام را دیدم در حالی که بیرون آمده بود و رو به من می‏آمد. پس من به سوی او نیک نظر کردم و شروع کردم که به سر و پای‏های او نظر می‏کردم تا قامت او را برای اصحاب خویش در مصر وصف کنم. و در بین آن‏که من هم‏چنین نگران بودم، نشست و فرمود که: «ای علی، به درستی که خدا در باب امامت، حجت آورده، به مثل آنچه در باب نبوت به آن حجت آورده، و فرموده که: «وَ آتَیْناهُ الْحُکْمَ صَبِیًّا» «۲». و فرموده که: وَ لَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِینَ سَنَةً. (چنین آیه‏ای در قرآن نیست. بلی، در سوره قصص است که: «وَ لَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ اسْتَوی‏ آتَیْناهُ حُکْماً وَ عِلْماً» «۳». و در سوره احقاف است که: «حَتَّی إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِینَ سَنَةً» «۴». و این اشتباه از کلینی است یا نویسندگان؛ زیرا که از محمد بن مسعود عیاشی صاحب تفسیر، همین حدیث را نقل کرده‏اند که در تفسیر به اسناد خود از علی بن اسباط روایت کرده با ذکر آیه، به طریقه‏ای که در سوره قصص است. و ترجمه آیه احقاف در احوال حضرت امام حسین- صلوات اللَّه و سلامه علیه- می‏آید. و ترجمه آیه قصص این است که: «چون حضرت موسی به غایت قوت و کمال خویش که چهل سالگی است رسید (چنانچه از ابن عباس و __________________________________________________ (۲). مریم، ۱۲. (۳). قصص، ۱۴. (۴). احقاف، ۱۵. مجاهد و قتاده نیز مروی است)، و راست شد قد او (یا عقلش به نهایت نَشوْ و نما رسید)، دادیم او را پیغمبری و دانش در دین»). آن‏که گاهی جائز است که به پیغمبر، پیغمبری عطا شود و او کودک باشد، و جائز است که به او عطا شود و او در سن چهل سالگی باشد».