کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۲۷
از امام صادق (ع) فرمود: به راستی خدا عز و جل چون خواست آدم را آفریند آب را بر خاک روان کرد و سپس مُشتی از آن بر گرفت و آن را مالش داد و با دست خود از هم جدا کرد و دو بخش نمود و آنها را در پاشید و بناگاه به جنبش در آمدند و سپس آتشی برای آنها برافراشت و به اهل شمال فرمان داد در آن درآیند و به سوی آن رفتند و از آن هراس کردند و در آن در نیامدند و سپس به اهل یمین دستور داد تا در آن در آیند و رفتند و در آن در آمدند و خدا به آتش دستور داد تا بر آنها گلستان شد و چون اهل شمال چنان دیدند گفتند: پروردگارا برای ما تجدید قرار کن و از ما در گذر، و خدا از آنها در گذشت و سپس فرمود: در آن در آئید و رفتند بر سر آن ایستادند و در آن در نیامدند و خدا آنان را به حال گِل باز گردانید و آدم را از آن آفرید، امام صادق (ع) فرمود: هرگز نتوانند اینان از آنان باشند و نه آنان از اینان شوند، فرمود: بدانند (یعنی اهل بیت (ع) از مجلسی ره) که رسول خدا (ص) اول کس بود که در آن آتش در آمد و از این راه خدا جل و عز فرماید (۸۱ سوره زخرف): «بگو اگر برای خدا پسری بود من اول پرستنده بودم».
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۱
امام صادق علیه السّلام فرمود: چون خدای عز و جل اراده فرمود آدم را بیافریند، آب را بسوی خاک ارسال داشت، سپس مشتی برگرفت و آن را بمالید، آنگاه آن را با دست قدرت خود، دو نیمه ساخت، و بشر را بیافرید، ناگاه بجنبش در آمدند، سپس برای آنها آتشی برافراخت و باهل شمال دستور داد، داخلش شوند، آنها بسویش رفتند و ترسیدند. و داخل نشدند آنگاه باهل یمین دستور داد، داخلش شوند، آنها برفتند و داخل شدند، خدای عز و جل بآتش امر فرمود تا بر آنها سرد و سلامت گشت. چون اهل شمال چنان دیدند، گفتند: پروردگارا از ما در گذر و تجدید کن، خدا تجدید کرد و به آنها فرمود: بآتش در آئید. آنها رفتند و کنارش ایستادند و داخل نگشتند، خدا ایشان را بطینت اول برگردانید و از آن طینت آدم علیه السّلام را آفرید.
امام صادق علیه السّلام فرمود از این رو اینها نتوانند از آنها شوند و آنها نتوانند از اینها گردند. از این جهت (اهل بیت علیهم السلام) عقیده دارند که رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله نخستین کس بود که داخل آن آتش شد، و از این بابست قول خدای جل و عز: «بگو اگر برای خدای رحمان فرزندی بود، من نخستین پرستنده بودم- ۸۱ سوره ۴۳-).
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۱۹
علی بن ابراهیم، از پدرش، از احمد بن محمد بن ابینصر، از ابان بن عثمان، از محمد بن علی حلبی، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «چون خدای عز و جل اراده نمود که آدم علیه السلام را بیافریند، آب را بر گل رها فرمود. بعد از آن، قبضهای از آن گل را گرفت و آن را مالید؛ پس آن را از هم جدا کرد و به دست خود آن را دو فرقه نمود، و ایشان را افشاند و پراکنده فرمود. ناگاه ایشان به جنبش درآمدند. بعد از آن، آتشی را از برای ایشان برافراشت، و اهل دست چپ را امر فرمود در آن داخل شوند، و ایشان به سوی آتش رفتند و از آن ترسیدند و داخل نشدند؛ پس اصحاب دست راست را امر فرمود در آن داخل شوند، و
ایشان رفتند و داخل شدند. و خدای عز و جل آتش را امر فرمود تا بر ایشان سرد و سلامت گردید. و در آن هنگام که اهل دست چپ این را دیدند، عرض کردند که: ای پروردگار ما! از لغزش ما بگذر. و خدا قبول فرمودو از لغزش ایشان گذشت. بعد از آن، به ایشان فرمود: در این آتش داخل شوید، رفتند و بر کنار آن ایستادند و در آن داخل نشدند. بعد از آن، خدا ایشان را به حالت اول برگردانید و دو مرتبه ایشان را گل کرد، و از آن، آدم علیه السلام را آفرید».
و امام جعفر صادق علیه السلام فرمود: «این جماعت هرگز نمیتوانند که از این گروه باشند، و این گروه نمیتوانند که از این جماعت باشند». و فرمود: «میدیدند که رسول خدا صلی الله علیه و آله اول کسی بود که داخل آن آتش شد، و از برای همین است قول خدای عز و جل: «قُلْ إِنْ کانَ لِلرَّحْمنِ وَلَدٌ فَأَنَا أَوَّلُ الْعابِدِینَ» «۱»؛ یعنی: «بگو که اگر خداوند مهربان را فرزندی باشد، پس من اوّل پرستندگانم». __________________________________________________
(۱). زخرف، ۸۱.