کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۲۷
از زراره که مردی از امام باقر (ع) پرسید از قول خدا عز و جل (۱۷۲ سوره اعراف): «و آنگاه که برگرفت پروردگار تو از آدمیزادهها نژادشان را از پشتشان و آنان را بر خود گواه گرفت که آیا من پروردگار شما نیستم؟ گفتند چرا» تا آخر آیه (گواهیم، تا نگوئید روز قیامت که ما بودیم از این بیخبر و غافل).
در پاسخ فرمود- و پدرش هم میشنود- که: پدرم برایم باز گفت: به راستی خدای عز و جل مُشتی از خاکی که آدم را از آن آفرید بر گرفت و از آب گوارا بر آن ریخت و آن را چهل صباح وانهاد و سپس از آب تلخ و شور بر آن ریخت و آن را چهل صباح وانهاد، و چون خمیر مایه شد آن را بر گرفت و به سختی در هم مالید و از راست و چپ آن چون مورچگان بر آمدند و به همه فرمان داد در آتش روند و اصحاب یمین رفتند و آتش بر آنها سرد و سلامت شد و اصحاب شمال سرباز زدند از رفتن در آن.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۰
زراره گوید: مردی از امام باقر علیه السّلام در باره این آیه پرسید: «و چون پروردگارت از فرزندان آدم، از پشتهایشان، نژادشان را برگرفت و آنها را بر خودشان گواه ساخت که مگر من پروردگار شما نیستم؟ گفتند: چرا- تا آخر آیه ۱۷۲ سوره ۷-» حضرت در حالی که پدرش میشنید پاسخ داد.
پدرم بمن حدیث فرمود که: خدای عز و جل یک مشت از خاک زمینی که آدم علیه السّلام را از آن آفرید برگرفت و آب گوارای فرات «۱» بر آن بریخت، و آن را چهل صباح بحال خود گذاشت، سپس بر آن آب شور و تلخ ریخت و چهل صباح دیگر واگذاشت. چون آن گل خمیر شد، آن را برگرفت و بشدت مالید، آنگاه آدمیان مانند مور از راست و چپش بجنبش در آمدند، بهمگی دستور فرمود بآتش درآیند، اصحاب یمین
__________________________________________________
(۱) فرات: بسیار گوارا.
داخل شدند و آتش بر آنها سرد و سلامت گشت و اصحاب شمال از داخل شدن سرپیچی کردند.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۱۹
علی بن ابراهیم، از پدرش، از ابنابیعمیر، از ابناذینه، از زراره روایت کرده است که مردی سؤال کرد، از امام محمد باقر علیه السلام، از قول خدای- جلّوعزّ-: «وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلی أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلی» «۱» تا آخر آیه. آن حضرت در جواب فرمود- و پدرش علیهما السلام میشنید: «حدیث کرد مرا پدرم که خدای عز و جل کفی را از خاک؛ یعنی آن خاکی که آدم علیه السلام را از آن آفرید، گرفت، و آب شیرینِ خوشگوار را بر آن ریخت. بعد از آن، چهل صباح آن را وا گذاشت؛ پس آب شور تلخ را بر آن ریخت و چهل صباح آن را وا گذاشت، و در هنگامی که آن سرشت برآمد، آن را فرا گرفت و مالش سختی داد، و خلایق مانند مورچگان، از آن، از طرف راست و چپ آن جناب بیرون آمدند. و همه ایشان را امر فرمود: در آتش فرو روند؛ پس اصحاب دست راست داخل شدند، و آتش بر ایشان سرد و سلامت گردید، و اصحاب دست چپ سرباز زدند که در آن داخل شوند». __________________________________________________
(۱). اعراف، ۱۷۲.