حدیث امام محمّد باقر (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ الْإِصْرَارِ عَلَى الذَّنْب
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام محمّد باقر عليه السلام
سند
ابو علي الاشعري عن محمد بن سالم عن احمد بن النضر عن عمرو بن شمر عن جابر عن ابي جعفر ع :
فِي قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلىََ مََا فَعَلُوا وَ هُمْ يَعْلَمُونَ قَالَ اَلْإِصْرَارُ هُوَ أَنْ يُذْنِبَ اَلذَّنْبَ فَلاَ يَسْتَغْفِرَ اَللَّهَ وَ لاَ يُحَدِّثَ نَفْسَهُ بِتَوْبَةٍ فَذَلِكَ اَلْإِصْرَارُ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۱۶۵
از امام باقر (ع)، فرمود: در تفسیر قول خدا عز و جل (۱۳۵ سوره آل عمران): « [و آن کسانی که چون کارِ هرزگی کنند و یا بر خود ستم نمایند به یاد آیند و برای گناهانِ خود آمرزش خواهند و کیست که گناهان را بیامرزد جز خدا] و اصرار نداشتهاند بر آنچه کردهاند و با آنکه میدانستند (یعنی فهمیدند که بد کردهاند)» فرمود: اصرار این است که گناهی کند و از آن آمرزش نخواهد از خدا و در فکر توبه نباشد، این خودش اصرار به گناه است.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۹۵
امام باقر علیه السلام راجع بقول خدای عز و جل: «و بر آنچه کردهاند اصرار نورزند و بدانند (که بد کردهاند) ۱۳۵ سوره ۳» فرمود: اصرار بر گناه اینست که: کسی گناهی کند و از خدا آمرزش نخواهد، و در فکر توبه نباشد، اینست اصرار بر گناه.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۶۹۳
ابو علی اشعری، از محمد بن سالم، از احمد بن نضر، از عمرو بن شمر، از جابر از امام محمد باقر علیه السلام روایت کرده است در قول خدای عز و جل: «وَ لَمْ یُصِرُّوا عَلی ما فَعَلُوا وَ هُمْ یَعْلَمُونَ» «۳» که آن حضرت فرمود: «اصرار بر گناه، آن است که کسی مرتکب گناهی شود، و بلافاصله از خدا طلب آمرزش نکند، و توبه را در دل خویش نگذراند، و با خود در این باب گفتگو ننماید، و همین، اصرار بر گناه است». و ترجمه آیه این است که: «و بعد از توبه اصرار نکردند بر آنچه کردند، در حالتی که میدانند قباحت و عقوبت عظیم آن را؛ یعنی به آن اعتقاد دارند». (و آخر آیه احتمال غیر از این دارد).
__________________________________________________
(۳). آل عمران، ۱۳۵.