الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۰۲۵

الحسين بن محمد عن معلي بن محمد عن منصور بن العباس عن علي بن اسباط رفعه الي سلمان قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۱۷۱ سند به سلمان رسیده که فرمود: چون خدا عز و جل هلاک بنده‏ای را خواهد، شرم را از او ببرد و چون شرم از او برود، جز خیانت کار و خیانت بار به او بر نخوری و چون خیانت کار و خیانت تار شد، امانت از او برود و چون امانت از او برود، به او بر نخوری جز بد خلق و سخت دل و ناهنجارگو و چون بد خلق و سخت دل شد، مهار ایمان از او کنده شود و چون مهار ایمان از او کنده شد، به او بر نخوری جز اینکه شیطان ملعونی است. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۳۹۹ سلمان فارسی گوید: هر گاه خدای عز و جل هلاک بنده‏ئی را خواهد (او را مستحق لطف و توفیق نداند) حیا را از او بگیرد و چون حیا را از او گرفت او بمردم خیانت کند و مردم باو، و چون چنین کرد، امانت بکلی از او بر کنار شود، و چون امانت از او رخت بربست، همواره خشن و سخت دل شود، و چون خشن و سخت دل شد، رشته ایمان از او بریده شود، و چون رشته ایمان از او بریده شود. او را جز شیطانی ملعون نبینی (صفاتش همه شیطانی شود و مورد لعنت خدا و ملائکه قرار گیرد). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۶۹۹ حسین بن محمد، از معلّی بن محمد، از منصور بن عبّاس، از علی بن اسباط روایت کرده که آن را مرفوع ساخته به سوی سلمان علیهم السلام که گفت: چون خدای عز و جل هلاکت بنده‏ای را خواسته باشد، حیا را از او برمی‏کند، و چون حیا را از او برکند، او را ملاقات نمی‏کنی، مگر خیانتکاری که مردم را خیانتکار می‏داند، و چون خیانتکار باشد و مردم را به خیانت نسبت دهد، امانت از او برکنده می‏شود، و چون امانت از او برکنده شود، او را ملاقات نمی‏کنی، مگر بدخوی و درشت، و چون بدخو و درشت باشد، رشته ایمان از او برکنده شود، و چون رشته ایمان از او برکنده شود، او را ملاقات نمی‏کنی، مگر شیطان ملعون.