الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۰۳۳

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن الحسين بن سعيد عن النضر بن سويد عن القاسم بن سليمان عن جراح المدايني عن ابي عبد الله ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۱۷۷ از امام صادق (ع) در تفسیر قول خدا عز و جل (۱۱۰ سوره کهف): «هر که امیدوار لقاء پروردگارش باشد پس باید کار خوب کند و شریک نکند در عبادت پروردگارش احدی را» فرمود: مردی است کار ثوابی می‏کند ولی مقصود او رضای خدا نیست و همانا می‏خواهد نزد مردم خوب شمرده شود، دوست دارد که مردم آن را بشنوند، این است که در عبادت پروردگار خود شریک گرفته، سپس فرمود: هرگز هیچ بنده‏ای نیست که نهانی کار خیری کند و روزگار بگذرد تا اینکه خدا کار خیر او را آشکار سازد، و هیچ بنده‏ای نیست که کار بدی در نهانی کند و روزگار بگذرد تا آنکه خدا کار بد او را آشکار سازد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۴۰۱ امام صادق علیه السّلام در باره قول خدای عز و جل: «هر که امید لقاء پروردگارش را دارد باید عملی صالح کند و در عبادت پروردگارش هیچ کس را شریک نسازد ۱۱۰ سوره ۱۸» فرمود: شخصی کار ثوابی میکند و مقصودش خدا نیست، بلکه میخواهد مردم بشنوند و او را بستایند، اینست کسی که در عبادت پروردگارش شریک می‏آورد، سپس فرمود: هرگز نباشد بنده‏ئی که در نهان کار خیری کند و روزگار بگذرد، جز آنکه خدا برایش خیری ظاهر سازد، و هرگز بنده‏ئی نباشد که در نهان شری کند و روزگار بگذرد، جز آنکه خدا برایش شری آشکار کند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۷۰۳ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از حسین بن سعید، از نضر بن سوید، از قاسم بن سلیمان، از جراح مدائنی، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است در قول خدای عز و جل: «فَمَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْیَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا یُشْرِکْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً» «۱». که آن حضرت فرمود که: «مردی چیزی از ثواب را به عمل می‏آورد و به آن رضای خدا را نمی‏طلبد، جز این نیست که تزکیه مردم را طلب می‏کند و طالب آن است که مردم او را به پاکی یاد کنند و مدح و ثنا گویند، و خواهش دارد که آن را به مردمان بشنواند. پس چنین کسی به پرستش پروردگار خویش شرک آورده». بعد از آن فرمود که: «هیچ بنده‏ای نیست که عمل خیری را از برای خدا پنهان کند و همیشه روزها بگذرد، تا آنکه خدا آن خوبی را از برایش ظاهر گرداند، و هیچ بنده‏ای نیست که عمل بدی را پوشیده و پنهان دارد و روزها بگذرد، مگر آنکه خدا آن بدی را از برایش ظاهر سازد». «۲» __________________________________________________ (۱). کهف، ۱۱۰. (۲). حاصل آن‏که، هر بنده‏ای آن‏چه را پوشیده دارد، خدا از برای مردم ظاهر و هویدا می‏گرداند؛ خواه خوبی باشد، و خواه بدی. و چنان می‏کند که مردم به مقتضای آن، او را یاد کنند. و ترجمه آیه این است که: «پس هر که چنان باشد که امید داشته باشد رسیدن را به پاداش و جزای پروردگار خویش، پس باید که کاری بکند که شایسته و نیکو باشد، و باید که کسی را در عبادت و پرستش پروردگار خویش شریک نسازد. (مترجم)