الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۰۴۴

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد عن علي بن الحكم عن عمر بن يزيد قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۱۸۳ از عمر بن یزید، گوید: من با امام صادق (ع) شام می‏خوردم که این آیه را خواند (۱۴ سوره قیامه): «بلکه انسان به خود بینا است اگر چه عذرهائی بیاورد» ای ابا حفص! انسان چه می‏کند که در کارهای خود پیش مردم عذرهائی می‏تراشد به خلاف آنچه خدا از حال او می‏داند، راستی رسول خدا (ص) می‏فرمود: هر که نهانی در نهاد خود دارد، خدایش چون ردائی آن را در بر او بیاراید و آشکار سازد، اگر خوب است خوب، و اگر بد است بد مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۴۰۴ (این روایت عین روایت ششم این بابست که ترجمه آن گذشت و تنها در جمله‏ یعتذر الی الناس‏ و جمله‏ ألبسه‏ با آن اختلاف دارد که شاید بجهت همین اختلاف تکرار شده، و ممکن است از اشتباهات نساخ باشد، زیرا از لحاظ سند هم با آن روایت اختلاف ندارد). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۷۰۹ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از علی بن حکم، از عمر بن یزید روایت کرده است که گفت: من با امام جعفر صادق علیه السلام شام می‏خوردم که ناگاه این آیه را تلاوت فرمود: «بَلِ الْإِنْسانُ عَلی‏ نَفْسِهِ بَصِیرَةٌ* وَ لَوْ أَلْقی‏ مَعاذِیرَهُ» «۱»، و فرمود که: «ای ابو حفص! آدمی نمی‏تواند که اعتذار جوید به سوی مردم، به چیزی که خلاف آن باشد که خدا از او می‏داند. به درستی که رسول خدا صلی الله علیه و آله می‏فرمود که: هر که امر نهانی را پنهان دارد (و ما فی الضّمیر خویش را بروز ندهد)، خدا ردای آن را بر او بپوشاند، اگر آن نهانی خوب باشد، ردای خوب و اگر بد باشد، بد». __________________________________________________ (۱). قیامت، ۱۴ و ۱۵.