→

الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۰۴۵

حدیث امام محمّد باقر (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر‏‏ بَابُ الرِّيَاء

کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام محمّد باقر عليه السلام

سند
عده من اصحابنا عن سهل بن زياد عن علي بن اسباط عن بعض اصحابه عن ابي جعفر ع انه قال :

اَلْإِبْقَاءُ عَلَى اَلْعَمَلِ أَشَدُّ مِنَ اَلْعَمَلِ قَالَ وَ مَا اَلْإِبْقَاءُ عَلَى اَلْعَمَلِ قَالَ يَصِلُ‏ اَلرَّجُلُ بِصِلَةٍ وَ يُنْفِقُ نَفَقَةً لِلَّهِ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ فَكُتِبَ‏ لَهُ سِرّاً ثُمَّ يَذْكُرُهَا وَ تُمْحَى فَتُكْتَبُ لَهُ عَلاَنِيَةً ثُمَّ يَذْكُرُهَا فَتُمْحَى وَ تُكْتَبُ لَهُ رِيَاءً

ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۱۸۳ از امام صادق (ع)، فرمود: نگهداری از کار خیر، از خودِ کارِ خیر سخت‏تر است، (راوی) گفت: نگهداری از عمل چیست؟ فرمود: مردی صله‏ای می‏کند و خرجی در راه خدای یگانه و بی‏شریک می‏نماید و ثواب کار خیر در نهانی برای او نوشته می‏شود، سپس آن را یاد آوری می‏کند و اظهار می‏نماید و از دفتر کار خیر نهانی، محو می‏شود و در دفتر کار خیر عیانی نوشته می‏شود، و باز آن را یادآوری می‏کند و اظهار می‏دارد و یک عملِ ریاء و خودنمائی برای او نوشته می‏شود. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۴۰۴ حضرت ابی جعفر علیه السّلام فرمود: مردی برای نگهداری عمل از خود عمل سخت‏تر است، راوی عرضکرد: نگهداری عمل چیست؟ فرمود: مردی برای خدای یگانه بی‏شریک بخششی میکند و خرجی مینماید، برایش عمل نهانی نوشته می‏شود (که پذیرفته خداست و ثواب دارد) سپس کارش را بزبان می‏آورد و برایش عمل آشکار مینویسند (که ثوابش کمتر است) باز هم بزبان می‏آورد، تا آن را محو کرده، برایش ریا می‏نویسند (که علاوه بر آنکه ثواب ندارد مستحق عقابست). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۷۰۹ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از سهل بن زیاد، از علی بن اسباط، از بعضی از اصحاب خویش، از امام محمد باقر علیه السلام که فرمود: «باقی ماندن بر عمل، از خود عمل سخت‏تر است». راوی عرض کرد که: باقی ماندن بر عمل چیست؟ فرمود که: «مردی به بخششی با کسی پیوند می‏کند، و به جهت رضای خدای تنها که او را شریکی نیست، نفقه‏ای را صرف می‏کند، پس از برایش ثواب نهان نوشته می‏شود. بعد از آن، آن را ذکر می‏کند، پس محو می‏شود و از برایش ثواب آشکار نوشته می‏شود. بعد از آن، آن را ذکر می‏کند، پس محو می‏شود و از برایش ریا نوشته می‏شود».

راویان