→

الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۰۷۶

حدیث در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر‏‏ بَابُ الْغَضَب‏

کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام محمّد باقر عليه السلام

سند
عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن خالد عن ابيه عن النضر بن سويد عن القاسم بن سليمان عن ابي عبد الله ع قال سمعت ابي ع يقول :

أَتَى‏ رَسُولَ اَللَّهِ ص‏ رَجُلٌ بَدَوِيٌّ فَقَالَ إِنِّي أَسْكُنُ اَلْبَادِيَةَ فَعَلِّمْنِي جَوَامِعَ اَلْكَلاَمِ فَقَالَ آمُرُكَ أَنْ لاَ تَغْضَبَ فَأَعَادَ عَلَيْهِ اَلْأَعْرَابِيُّ اَلْمَسْأَلَةَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ حَتَّى رَجَعَ اَلرَّجُلُ إِلَى نَفْسِهِ فَقَالَ لاَ أَسْأَلُ عَنْ شَيْ‏ءٍ بَعْدَ هَذَا مَا أَمَرَنِي‏ رَسُولُ اَللَّهِ ص‏ إِلاَّ بِالْخَيْرِ قَالَ وَ كَانَ‏ أَبِي‏ يَقُولُ أَيُّ شَيْ‏ءٍ أَشَدُّ مِنَ اَلْغَضَبِ إِنَّ اَلرَّجُلَ لَيَغْضَبُ فَيَقْتُلُ‏ اَلنَّفْسَ‏ اَلَّتِي حَرَّمَ اَللََّهُ‏ وَ يَقْذِفُ اَلْمُحْصَنَةَ

ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۱۹۹ می‏فرمود (ع) که مرد بیابانی نزد رسول خدا (ص) آمد و گفت: من بیابان نشینم و سخن‏های کلی به من بیاموز، در پاسخ او فرمود: به تو فرمان دهم که خشم نکنی و سه بار آن عرب بیابانی خواستِ خود را باز گفت، و همان پاسخ را دریافت، و آن مرد به خود آمد و گفت: دیگر چیزی نپرسم، رسول خدا (ص) جز به خیر، مرا فرمان نداده است. فرمود که: پدرم می‏فرمود: کدام چیزی است که از خشم، سخت‏تر است، راستی مردی خشم کند و قتل نفس کند که خدا حرام کرده و زن پارسا را به زنا متّهم کند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۴۱۲ امام صادق علیه السّلام فرمود: شنیدم پدرم میفرمود: مردی بیابانی خدمت رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله آمد و عرضکرد: من صحرا نشینم (و چون نمیتوانم همیشه از خدمت شما استفاده کنم) کلمات جامعی بمن‏ بیاموز، فرمود: دستورت میدهم که غضب مکن، مرد عرب درخواست خود را سه بار تکرار کرد (و همان جواب را شنید) تا آن مرد بخود آمد و گفت: دیگر سؤالی نمیکنم، رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله جز بخیر مرا دستور نفرمود (زیرا همان غضب نکردن مرا از دشنام و تهمت و آزار مسلمان و چاقوکشی و آدم کشی و گناهان دیگر باز میدارد) سپس فرمود: پدرم میفرمود: سخت‏تر از غضب چه چیز است؟ همانا مرد غضب میکند و در اثر آن مرتکب قتل نفسی که خدا حرام کرده می‏شود و زن پاکدامن را متهم میسازد. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۷۲۱ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از نضر بن سوید، از قاسم بن سلیمان، از امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «شنیدم از پدرم علیه السلام که می‏فرمود: مردی بیابانی به خدمت رسول خدا صلی الله علیه و آله آمد و عرض کرد که: من در بیابان ساکن می‏باشم؛ پس سخنی را به من بیاموزان که جامع باشد و همه‏چیز در آن باشد. فرمود که: تو را امر می‏کنم به آنکه خشم نگیری. آن اعرابی سه‏مرتبه سؤال را بر حضرت اعاده کرد و همان جواب شنید، تا آنکه آن مرد به خود رجوع کرد و گفت: بعد از این از چیزی سؤال نمی‏کنم، و رسول خدا صلی الله علیه و آله مرا امر نفرمود، مگر به آن‏چه خوب است». و حضرت صادق علیه السلام فرمود که: «پدرم می‏فرمود که: چه چیز از خشم سخت‏تر است (یعنی از آن سخت‏تر چیزی نیست)؛ زیرا که مردی خشم می‏گیرد و به این سبب نفسی را که خدا حرام گردانیده، می‏کشد، و به زن عفیفه فحش می‏گوید و نسبت به زنا می‏دهد».

راویان