الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۱۰۱

علي بن ابراهيم عن ابيه و علي بن محمد القاساني عن القاسم بن محمد عن المنقري عن عبد الرزاق عن معمر عن الزهري قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۲۱۵ از زهری، گوید: پرسش شد علی بن الحسین (ع) از عصبیّت، در پاسخ فرمود: تعصّبی که صاحبش از آن گنهکار است این است که بدهای تیره و تبار خود را از نیکان دیگران بهتر شمارد، این تعصّب نسبت که کسی تیره و تبار خود را دوست بدارد. تعصّب این است که تیره و تبار خود را بر ستم و ظلم کمک و یاری دهد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۴۲۱ از علی بن الحسین علیهما السلام راجع به عصبیت پرسیدند، فرمود: عصبیتی که صاحبش بسبب آن گنهکار است اینست که کسی بدان قوم خود را از نیکان قوم دیگر بهتر داند، ولی دوست داشتن کسی قوم خود را عصبیت نیست، بلکه کمک کردن کسی قوم خویش را بر ستم از جمله عصبیت است. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۷۳۳ علی بن ابراهیم روایت کرده است که: از پدرش و علی بن محمد قاسانی، از قاسم بن محمد، از منقری، از عبد الرزّاق، از معمر، از زهری که گفت: از حضرت علی بن الحسین علیهما السلام سؤال شد از عصبیّت. فرمود: «عصبیّتی که صاحبش بر آن گنهکار می‏شود، آن است که مرد، بَدان خویشان خود را از خوبان قومی دیگر بهتر ببیند. و از عصبیّت نیست که مرد، خویشان خود را دوست دارد، ولیکن از جمله عصبیّت آن است که، خویشان خود را بر ستمکاری یاری کند».