الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۱۲۱

علي بن ابراهيم عن ابيه عن علي بن اسباط عن احمد بن عمر الحلال عن علي بن سويد عن ابي الحسن ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۲۲۵ از علی بن سوید، گوید: از ابی الحسن (ع) پرسیدم از عُجبی که عمل را تباه کند، در پاسخ فرمود: عُجب چند درجه دارد: ۱- آنچه کردار بدِ بنده را به چشم او بیاراید تا آن را خوب بیند و او را خوش آید و پندارد که کارِ خوبی می‏کند. ۲- اینکه بنده‏ای به پروردگارش ایمان دارد و به کردار خود بر خدا عز و جل منّت می‏گذارد با اینکه خدا در آن کار بر سر او منّت دارد (که او را توفیق آن کردار خوب داده است). مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۴۲۷ علی بن سوید گوید: از حضرت ابی الحسن علیه السّلام راجع به خود بینی و عجبی که عمل را فاسد کند پرسیدم، فرمود: خود بینی چند درجه دارد: بعضی از آن درجات اینست که. کردار زشت بنده بنظرش جلوه کند و آن را خوب پندارد «۱» و از آن خوشش آید و گمان کند کار خوبی میکند، «۲» و بعضی از درجاتش اینست که: بنده به پروردگارش ایمان آورد و بر خدای عز و جل منت گذارد، در صورتی که خدا را بر او منت است «۳» (که بایمانش هدایت فرموده). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۷۴۱ علی بن ابراهیم، از پدرش، از علی بن اسباط، از احمد بن عمر حلّال، از علی بن سوید، از امام موسی‏کاظم علیه السلام روایت کرده است که گفت: آن حضرت را سؤال کردم از عجبی که عمل را تباه می‏گرداند. فرمود که: «عجب، چندین درجه است. از جمله آنها این است که بدی کردار بنده از برایش آراسته شود. پس آن را خوب و نیکو بیند و او را به شگفت آورد، و چنان پندارد که کار نیکو می‏کند. و از جمله آنها این است که بنده به پروردگار خویش ایمان می‏آورد. پس بر خدای عز و جل منّت می‏گذارد، و خدا را بر او منّت است» (در باب ایمان).