الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۲۸۱

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي و ابو علي الاشعري عن محمد بن عبد الجبار جميعا عن ابن فضال عن علي بن عقبه عن حماد بن بشير قال سمعت ابا عبد الله ع يقول قال رسول الله ص :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۱۹ از حمّاد بن بشیر، گوید: از امام صادق (ع) شنیدم می‏فرمود: رسول خدا (ص) فرمود: خدا عز و جل فرماید: هر که دوستی از مرا اهانت کند، محققاً برای نبرد با من کمین کرده است، و هیچ بنده با عملی به من نزدیک نشود که محبوب‏تر باشد نزد من از عمل بدان چه بر او واجب کردم، و به راستی که او با انجام نماز نافله به من تقرّب جوید تا آنجا که او را دوست دارم و چون او را دوست داشتم، گوش او شوم که با آن بشنود و چشم او شوم که با آن ببیند و زبان او شوم که با آن بگوید و دست او شوم که با آن بگزد، اگر مرا بخواند، اجابتش کنم و اگر از من خواهشی کند، به او ببخشم و من هرگز در کاری که انجام دهم در تردید نباشم مانند تردیدی که در مرگ مؤمن دارم، او از مرگ بدش آید و من ناخوش کردن او را بد دارم. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۵۳ حماد بن بشیر گوید: شنیدم از حضرت صادق علیه السلام که فرمود: رسول خدا (ص) فرموده خدای عز و جل فرماید: هر که بدوستی از من اهانت کند بتحقیق برای جنگ با من کمین کرده است، و هیچ بنده بچیزی بمن تقرب نجوید که نزد من محبوب‏تر از آنچه بر او واجب کرده‏ام باشد، و همانا او بوسیله نماز نافله بمن نزدیک شود تا آنجا که من او را دوست بدارم، و هنگامی که او را دوست بدارم گوش او شوم همان گوشی که با آن میشنود و چشم او گردم همان چشمی که با آن ببیند، و زبانش شوم همان زبانی که با آن سخن گوید، و دست او گردم، همان دستی که با آن بگیرد، اگر مرا بخواند اجابتش کنم، و اگر از من خواهشی کند باو بدهم، و من در کاری که انجام دهم هیچ گاه تردید نداشته‏ام مانند تردیدی که در مرگ مؤمن دارم، (زیرا) او مرگ را خوش ندارد، و من ناخوش کردن او را. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۶۳ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی و ابو علی اشعری، از محمد بن عبد الجبّار و هر دو، از ابن فضّال، از علی بن عقبه، از حمّاد بن بشیر روایت کرده‏اند که گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که می‏فرمود: «رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود که: خدای عز و جل فرموده است که: هر که دوستی از دوستان مرا خوار گرداند، به حقیقت که خود را از برای جنگ من آماده ساخته. و هیچ بنده‏ای به سوی من تقرّب نجسته است، به چیزی که در نزد من دوست‏تر باشد، از چیزی که بر او واجب گردانیده‏ام. و به درستی که بنده تقرّب می‏جوید به سوی من، به عمل سنّتی که بر او واجب نیست، تا آنکه او را دوست دارم؛ پس هرگاه او را دوست دارم، گوش او باشم که به آن می‏شنود، و چشم او باشم که به آن می‏بیند، و زبان او باشم که به آن سخن می‏گوید، و دست او باشم که به آن از روی شدّت می‏گیرد. اگر مرا بخواند، او را اجابت کنم، و اگر از من درخواهد، به او عطا فرمایم. و از چیزی یا در چیزی که من فاعل و کننده آنم، آن قدر تردّد ندارم، مانند تردّدی که در نزد مردن بنده مؤمن خود دارم. او مرگ را ناخوش دارد، و من از آنچه او ناخوش دارد، خوش ندارم».