→

الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۳۴۹

حدیث امام محمّد باقر (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر‏‏ بَابُ الْإِذَاعَةِ

کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام محمّد باقر عليه السلام

سند
يونس عن العلا عن محمد بن مسلم قال سمعت ابا جعفر ع يقول :

يُحْشَرُ اَلْعَبْدُ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ وَ مَا نَدِيَ دَماً فَيُدْفَعُ إِلَيْهِ شِبْهُ اَلْمِحْجَمَةِ أَوْ فَوْقَ ذَلِكَ‏ فَيُقَالُ لَهُ هَذَا سَهْمُكَ مِنْ دَمِ فُلاَنٍ فَيَقُولُ يَا رَبِّ إِنَّكَ لَتَعْلَمُ أَنَّكَ قَبَضْتَنِي وَ مَا سَفَكْتُ دَماً فَيَقُولُ بَلَى سَمِعْتَ مِنْ فُلاَنٍ رِوَايَةَ كَذَا وَ كَذَا فَرَوَيْتَهَا عَلَيْهِ فَنُقِلَتْ حَتَّى صَارَتْ إِلَى فُلاَنٍ اَلْجَبَّارِ فَقَتَلَهُ عَلَيْهَا وَ هَذَا سَهْمُكَ مِنْ دَمِهِ

ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۶۵ از محمد بن مسلم، گوید: شنیدم امام باقر (ع) می‏فرمود: بنده روز قیامت محشور شود و خونی به گردن ندارد و به اندازه یک خونِ حجامت یا بیشتر به او داده شود و به او گفته شود: این است بهره تو از خون فلان کس، و او بگوید: پروردگارا! به راستی تو می‏دانی که جان مرا گرفتی و من خون کسی را نریخته بودم، در پاسخ می‏گوید: آری، تو از فلانی روایتی چنین و چنان شنیدی و آن را بر ضرر او روایت کردی و آن روایت نقل شد تا به فلان جبّار رسید و او را کشت و این سهم و بهره تو است از خون او. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۷۷ محمد بن مسلم گوید: شنیدم حضرت باقر علیه السلام میفرمود: بنده خدا روز قیامت محشور شود و (با اینکه در دنیا) دستش بخونی آلوده نشده (و خونی نریخته) باندازه یک حجامت یا بیشتر خون باو بدهند و بگویند: این سهم تو است از خون فلان کس؟ عرض میکند: پروردگارا تو خود میدانی که همانا جان مرا گرفتی (و در آن حال) من خون کسی را نریخته بودم (و هیچ خونی بگردنم نبود؟) خداوند فرماید: آری تو از فلانی روایتی چنین و چنان شنیدی و بضرر او بازگو کردی، پس زبان بزبان بفلان جبار (و ستمکار) رسید و بدان روایت او را کشت، و این بهره تو از خون اوست. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۹۷ یونس، از علا، از محمد بن مسلم روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام محمد باقر علیه السلام که می‏فرمود: «بنده در روز قیامت محشور می‏شود، و حال آنکه نَمی از خون به او نرسیده؛ پس مانند شیشه حجامت یا بالاتر از آن به سوی او دفع می‏شود، و به او گفته می‏شود که: این بهره تو است از خون فلان کس. عرض می‏کند که: ای پروردگار من! می‏دانی که تو روح مرا قبض کردی و من خونی را نریخته بودم. می‏فرماید: بلی، از فلان کس روایت را شنیدی چنین و چنین، و آن را بر او روایت کردی. پس آن روایت نقل شد، تا به فلان پادشاه جبّار رسید، و او را به جهت آن کشت، و اینک بهره تو است از خون او».

راویان