الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۳۶۸

عنه عن عمرو بن عثمان عن محمد بن سالم الكندي عمن حدثه عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۷۹ فرمود (ع) که: امیر المؤمنین (ع) چون بر منبر بر می‏آمد می‏فرمود: مؤمن را سزد که از رفاقت و برادری با سه کس کناره ورزد: ۱- بیباک و هرزه داری. ۲- احمق و نابخرد. ۳- کذّاب، اما بیباک و هرزه داری: کار خود را برای تو آرایش دهد و دوست دارد به مانند او باشی و به کار دین و آخرت تو با تو کمکی نکند و همراهی با او جفا و سخت دلی آرد و رفت و آمد تو با او عار و ننگ باشد، و اما احمق نابخرد: راستش این است که به خیر و خوبی به تو دستور ندهد و برای دفاع از بدی از تو امیدی به او نیست و اگر چه خود را به رنج و تلاش اندازد برای تو و بسا که خواهد ته تو سودی رساند و از نادانی به تو زیان بخشد، مرگش بهتر است از زنده بودنش و خموشیش به است از سخن‏گوئیش و دوریش به است از نزدیکی او، و اما کذّاب: زندگی با او بر تو گوارا و راحت نیست، گفته تو را نزد دیگران برد و حدیث دیگران را برای تو آورد و هر وقت داستانی را به پایان رساند، داستان دیگری به دنبالش افزاید تا آنجا که بسا راست گوید و باور نکنند و میان مردم دشمنی افکند و کینه‏ها در سینه‏ها بادید آورد. از خدا بپرهیزید و خود را بپائید. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۸۵ امام صادق علیه السلام فرمود: هر گاه امیر المؤمنین علیه السلام بمنبر بالا میرفت میفرمود: برای مسلمان سزاوار است که از رفاقت با سه کس اجتناب کند: بی‏باک (در گفتار و کردار و هرزه)، و احمق، و دروغگو، اما شخص بی‏باک و هرزه، کار خود را برای تو زینت دهد، و دوست دارد که تو هم مانند او باشی، و در کار دین و آخرتت تو را یاری نکند، و رفاقت با او جفا و سخت دلی آرد، و رفت و آمدش برای تو ننگ و عار است، و اما احمق پس او بخیر و خوبی تو دستور ندهد، و در دفع شر از تو امیدی باو نیست اگر چه خود را بتعب و رنج اندازد، و چه بسا بخواهد که بتو سودی برساند (ولی بواسطه حماقتش) بتو زیان رساند پس مرگ او بهتر از زندگیش باشد، و خموشیش به از سخن گفتن است، و دوری‏اش به از نزدیکی است، و اما دروغگو هیچ گاه زندگی بهمراهی او بر تو گوارا نیست گفته تو را نزد دیگران برد، و حدیث دیگران را نزد تو آرد، و هر گاه داستانی را بآخر رساند داستان دیگری بدنبالش افزاید تا آنجا که بسا راست گوید ولی باور نکنند، و در میان مردم دشمنی اندازد، و در سینه مردمان کینه‏ها برویاند، پس از خدا بترسید و خود را بپائید (که با چه کسی رفاقت می‏کنید و طرح دوستی می‏افکنید). محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۱۰۷ از او، از عمرو بن عثمان، از محمد بن سالم کندی، از آنکه او را حدیث کرده، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت است که فرمود: «امیرالمؤمنین- صلوات اللَّه علیه- چون بر منبر بالا می‏رفت، می‏فرمود که: سزاوار است مسلمان را که از برادری کردن با سه کس دوری کند:یکی بدکارِ بی‏باکِ بی‏پروا، و دیگری احمق، و سیم دروغگو. امّا بدکارِ بی‏باک؛ پس پیوسته کارهای بد خویش را از برای تو زینت می‏دهد، و دوست می‏دارد که مانند او باشی، و تو را یاری نمی‏کند بر امر دین تو و بر معاد تو (یعنی کاری که در قیامت به کارت آید) و پیوستگی با او موجب جفا و قساوت است، و آمد و شد او نزد تو (که بر تو داخل شود و از نزد تو بیرون‏ رود)، بر تو عار و ننگ است. و امّا احمق؛ پس او تو را به چیزی که خوب باشد دلالت نمی‏کند، و از برای دفع بدی از تو، به او امیدوار نمی‏توان بود، و هر چند که سعی کند و خویش را در زحمت افکند. و بسا است که منفعت تو را می‏خواهد و به تو ضرر می‏رساند؛ پس مردن او از زندگی‏اش بهتر، و خاموشی‏اش از سخن گفتنش خوش‏تر، و دوریش از نزدیکیش خوب‏تر است. و امّا دروغگو؛ پس با مصاحبت او هیچ عیشی بر تو گوارا نیست. پیوسته سخن تو را به دروغ به مردم نقل می‏کند، و از مردم به دروغ، سخن را به تو نقل می‏کند، و خبرهای دروغ از برایت می‏آورد، و در هر زمان که دروغ غریب عجیبی را تمام کرد، آن را به دروغ غریبی دیگر پیوند می‏کند، و آن را طول و کشیدگی می‏دهد، تا به حدّی که به چیز راستی خبر می‏دهد و کسی از او باور نمی‏کند، و به نقل دروغ، در میان مردمان دشمنی می‏افکند، و کینه‏ها را در سینه‏ها می‏رویاند؛ پس از خدا بپرهیزید و از برای خویش نظر کنید» (یعنی ملاحظه نمایید تا با کسی که نباید مصاحبت کنید، مصاحبت نکنید).