الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۳۶۹

عده من اصحابنا عن سهل بن زياد عن عمرو بن عثمان عن محمد بن عذافر عن بعض اصحابه عن محمد بن مسلم او ابي حمزه عن ابي عبد الله عن ابيه ع قال قال لي علي بن الحسين ص :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۸۱ از امام باقر (ع) که پدرم فرمود: علی بن الحسین (ع) به من فرمود: پسر جانم! پنج کس را در نظر دار و به آنها همراه و هم سخن و رفیق راه مشو، گفتم: پدر جان! چه کسانند؟ فرمود: بپرهیز از همراهی با کذّاب، زیرا که او به مانند سراب است، نزدیک کند به تو دور را و دور کند از تو نزدیک را، بپرهیز از همراهی فاسق و بدکار، زیرا او است که تو را به یک خوراکی بفروشد یا به کمتر از آن، مبادا با بخیل رفاقت کنی، زیرا او مالش را از تو دریغ دارد، به تو کمک مالی ندهد در آنگاه که بینهایت بدان نیازمندی، مبادا با احمق رفاقت کنی، زیرا او می‏خواهد به تو سود رساند و از نفهمی به تو زیان رساند. مبادا با کسی که قاطع رحم است رفاقت کنی، زیرا من او را در سه موضع از قرآن خدا عز و جل یافتم که به او لعن شده است: خدا عز و جل فرماید (۲۳ سوره محمد): «بسا باشد که اگر پشت دادید در زمین تباهی به بار آورید و قطع رحم کنید (۲۴) آنهایند آن کسانی که خدا لعنتشان کرده است و آنها را از گوش و چشم‏هایشان کور نموده است» و فرموده است (۲۴ سوره رعد): «آن کسانی که بشکنند پیمان خدا را پس از بستن آن و ببرند از آنچه خدا فرمان داده که پیوست باشد و فساد کنند در زمین، آنانند که لعنت از آن آنها است و بد خانمانی» و در بقره فرموده است (۲۷): «آن کسانی که بشکنند عهد و پیمان خدا را پس از بستن آن و ببرند آنچه را خدا فرمان داده که پیوست شود و فساد کنند در زمین هم آنانند زیان‏کاران». مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۸۵ از حضرت صادق علیه السلام از پدرش حدیث شده که فرمود: پدرم علی بن الحسین (علیهما السلام) بمن فرمود: پنج کس را در نظر داشته باش و با آنها همراه و هم صحبت و رفیق راه مشو، من گفتم: پدر جان‏ آنها چه کسانند؟ فرمود: بپرهیز از همراهی و رفاقت با دروغگو زیرا او بمنزله سرابی است که دور را بتو نزدیک و نزدیک را بتو دور سازد، و بپرهیز از رفاقت با فاسق زیرا او ترا بفروشد بلقمه‏ای از خوراکی یا کمتر از آن، و بپرهیز از رفاقت با بخیل زیرا او دست از کمک بتو بوسیله مالش بردارد آنگاه که تو بینهایت بدان نیازمندی، و بپرهیز از رفاقت با احمق زیرا او میخواهد بتو سود رساند (و بواسطه حماقتش) بتو زیان رساند، و بپرهیز از رفاقت با قاطع رحم زیرا من یافتم او را که در سه جای قرآن باو لعن شده است: خدای عز و جل فرموده است: «پس آیا امید دارید که هر گاه بسرپرستی گمارده شدید آنکه تبهکاری کنید در زمین و قطع رحم کنید، آنانند که خداوند لعنتشان کرده پس کرشان ساخت و چشم‏های آنها را کور کرد» (سوره محمد آیه ۲۳) و نیز فرموده است: «آنان که می‏شکنند پیمان خدا را پس از بستنش و میبرند آنچه خداوند دستور داده که پیوند باشد، و تبهکاری کنند در زمین آنان را است لعنت و برای ایشان است بدی آن سرای» (سوره رعد آیه ۲۴) و در سوره بقره (آیه ۲۷) فرموده است: «آنان که پیمان خدا را پس از بستنش بشکنند و ببرند آنچه را خداوند دستور پیوندش داده و فساد کنند در زمین همانا آنانند زیان‏کاران». محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۱۰۹ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از سهل بن زیاد، از عمرو بن عثمان، از محمد بن عذافر، از بعضی از اصحاب خویش، از محمد بن مسلم و ابو حمزه، از امام جعفر صادق، از پدرش علیهما السلام که فرمود: «حضرت علی بن الحسین علیه السلام به من فرمود که:ای فرزند دلبند من! بنگر و با پنج‏کس مصاحبت و همزبانی مکن، و در راهی با ایشان رفاقت مکن. عرض کردم که: ای پدر بزرگوار! ایشان کیانند؟ فرمود که: از مصاحبت با دروغگو بپرهیز؛ زیرا که او به منزله سراب است در فریب دادن، دور را از برایت نزدیک می‏گرداند، و نزدیک را از برایت دور می‏گرداند. و بپرهیز از مصاحبت با فاسق؛ زیرا که او تو را به یک لقمه یا کمتر از آن می‏فروشد. و بپرهیز از مصاحبت با بخیل؛ زیرا که او تو را در مال خود فرو می‏گذارد، و یاری نمی‏کند در هنگامی که نهایت احتیاج داری (و در زمانی که از هر وقتی به سوی آن محتاج‏تر باشی). و بپرهیز از مصاحبت با احمق؛ زیرا که او می‏خواهد که به تو نفع رساند، و تو را ضرر می‏رساند. و بپرهیز از مصاحبت با آنکه رحِم خویش را قطع می‏کند؛ زیرا که من او را در کتاب خدای عز و جل ملعون یافتم در سه جا. خدای عز و جل فرموده است که: «فَهَلْ عَسَیْتُمْ إِنْ تَوَلَّیْتُمْ أَنْ تُفْسِدُوا فِی الْأَرْضِ وَ تُقَطِّعُوا أَرْحامَکُمْ* أُولئِکَ الَّذِینَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فَأَصَمَّهُمْ وَ أَعْمی‏ أَبْصارَهُمْ» «۱»؛ یعنی: «پس آیا متوقّع است از شما ای اهل نفاق! و مراد این است که، __________________________________________________ (۱). محمد، ۲۲ و ۲۳. البتّه چنین است که اگر متولّی و متوجّه امور مردمان شوید، و حاکم ایشان گردید، آنکه فساد کنید و تباهی جویید در زمین، و ببُرید از خویشان خویش. آن گروه مفسد و قاطع، آنانند که خدا ایشان را لعنت کرده؛ یعنی رانده و از رحمت خود دور کرده؛ پس ایشان را کر گردانیده و دیده‏های ایشان را کور ساخته، که حق را نبینند و نشوند». و فرموده است که: «الَّذِینَ یَنْقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِیثاقِهِ وَ یَقْطَعُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ یُوصَلَ وَ یُفْسِدُونَ فِی الْأَرْضِ أُولئِکَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ» «۱»- که ترجمه آن گذشت-. و در سوره بقره فرموده است که: «الَّذِینَ یَنْقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِیثاقِهِ وَ یَقْطَعُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ یُوصَلَ وَ یُفْسِدُونَ فِی الْأَرْضِ أُولئِکَ هُمُ الْخاسِرُونَ» «۲» (و صدر آیه با صدر آیه پیش یکی است، و ترجمه تتمّه آن، این است که): و فساد می‏کنند در زمین (به این معنی که منع مردمان می‏کنند از ایمان، و به حق استهزا و ریشخند می‏نمایند، و راهزنی می‏کنند، و مردمان را می‏ترسانند، و به مؤمنان ضرر می‏رسانند، و مانند آن). آن گروه که این صفت دارند، ایشانند زیانکاران در هر دو جهان» (و در آیه اخیر، صریح لفظ لعنت مذکور نیست). __________________________________________________ (۱). رعد، ۲۵. (۲). بقره، ۲۷.