الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۳۷۴

الحسين بن محمد عن علي بن محمد بن سعد عن محمد بن مسلم عن اسحاق بن موسي قال حدثني اخي و عمي عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۳۸۵ فرمود (ع): سه مجلس است که خدا دشمنشان دارد و عذاب بر اهل آنها ببارد، شما با آنها ننشینید و هم مجلس نشوید: مجلسی که در آن کسی نشسته باشد که در فتوای خود دروغ بافد، و مجلسی که ذکر دشمنان ما در آن تازه و خرم است و ذکر ما در آن فرسوده و کهنه است، و مجلسی که در آن کسی ما را شکست می‏دهد (از پیروی ما باز می‏دارد خ ل) و تو می‏دانی، سپس امام صادق (ع) سه آیه از کتاب خدا را خواند که گویا در مشت او بودند: ۱- (۱۰۸ سوره انعام): «دشنام ندهید آن کسانی که می‏خوانند معبودی را جز خدا تا آنها هم ندانسته به خدا دشنام گویند» ۲- (۶۸ سوره انعام): «و هر گاه دیدی آن کسانی را که در آیات ما در افتاده‏اند از آنها رو به گردان تا در حدیث دیگری در افتند» ۳- (۱۷۶ سوره نحل): «زبان خود را به دروغ میالائید که این حلال است و این حرام تا به دروغ بر خدا افتراء بزنید». مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۸۷ و نیز آن حضرت علیه السلام فرمود: سه مجلس است که خداوند آنها را دشمن دارد، و عذاب خود را بر اهل آن بفرستد، پس با آنان ننشینید و مجالست نکنید، یکی آن مجلسی که در آن کسی باشد که در فتوای خود دروغ گوید، و دیگر مجلسی که ذکر دشمنان ما در آن تازه و نو، ولی ذکر ما در آن کهنه باشد، و دیگر مجلسی که در آن کسی است که از پیروی ما (مردم را) بازمی‏دارد و تو میدانی (که او چنین کسی است، عبد الاعلی گوید): سپس حضرت صادق علیه السلام سه آیه از کتاب خدا خواند که گویا در دهانش بود- یا گفت: گویا در مشتش بود- (اول این آیه بود سوره انعام آیه ۱۰۸:) «دشنام ندهید آنان را که جز خدا میخوانند تا (آنها نیز) دشنام دهند خدا را ستمگرانه بنادانی» (دوم آیه ۶۸ از همان سوره) «و هر گاه بینی آنان را که فرو روند در آیتهای ما پس رو گردان از ایشان تا فرو روند در داستانی دیگر» (سوم آیه ۱۱۶ از سوره نحل) «و نگوئید بدان چه میستاید زبانهای شما بدروغ این حلال است و این حرام است تا بدروغ بر خدا افتراء بندید». محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۱۱۳ حسین بن محمد، از علی بن محمد بن سعد، از محمد بن مسلم، از اسحاق بن موسی روایت کرده است که گفت: حدیث کردند مرا برادر و عموی من، از امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «سه مجلس است که خدای عز و جل آنها را به غایت دشمن می‏دارد، و عذاب و عقوبت خود را بر اهل آنها می‏فرستد؛ پس با ایشان مباشید و با ایشان همنشینی مکنید. یکی مجلسی که در آن کسی است که زبانش دروغ را وصف می‏کند در فتوای خویش، و دیگر مجلسی که یاد دشمنان ما در آن تازه و یاد ما در آن کهنه است، و سیم مجلسی که در آن کسی است که مردم را از ما باز می‏دارد و تو می‏دانی». راوی می‏گوید که: بعد از آن، حضرت صادق علیه السلام سه آیه را از کتاب خدای عز و جل تلاوت فرمود، که گویا آن آیات در دهانش بود، یا آنکه راوی گفت که: در کف دست آن حضرت نوشته بود. و آن آیات، این است که: «وَ لا تَسُبُّوا الَّذِینَ یَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَیَسُبُّوا اللَّهَ عَدْواً بِغَیْرِ عِلْمٍ» «۱»؛ یعنی: «و دشنام مدهید بت‏پرستانی را که می‏خوانند و می‏پرستند از غیر خدا، که ایشان خدا را ناسزا می‏گویند از روی ظلم و درگذشتن از حقّ بی‏دانشی» (یعنی از روی جهل و نادانی، خدا را ناسزا گویند). «وَ إِذا رَأَیْتَ الَّذِینَ یَخُوضُونَ فِی آیاتِنا فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتَّی یَخُوضُوا فِی حَدِیثٍ غَیْرِهِ» «۲»؛ یعنی: «و چون ببینی کسانی را که به تکذیب و ریشخند فرو می‏روند در آیت‏های ما که قرآن است، و در آن طعن می‏زنند، پس رو بگردان از ایشان و با ایشان منشین، تا وقتی که فرو روند در سخنی دیگر، غیر از آن». «وَ لا تَقُولُوا لِما تَصِفُ أَلْسِنَتُکُمُ الْکَذِبَ هذا حَلالٌ وَ هذا حَرامٌ لِتَفْتَرُوا عَلَی اللَّهِ الْکَذِبَ» «۳»؛ یعنی: «و مگویید مر آن چیزی را که وصف می‏کنند زبان‏های شما دروغ را (یعنی به مجرّد وصف زبان، بدون آنکه دلیلی داشته باشید، از روی دروغ)، مگویید که اینک حلال است و اینک حرام است، تا افترا بندید بر خدا دروغ را». __________________________________________________ (۱). أنعام، ۱۰۸. (۲). أنعام، ۶۸. (۳). نحل، ۱۱۶.