الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۴۴۶

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد عن مروك بن عبيد عن رجل عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۴۵۷ مردی از امام صادق (ع) که فرمود: خدا لعنت کند قدریّه را، خدا لعنت کند خوارج را، خدا لعنت کند مرجئه را، خدا لعنت کند مرجئه را، گوید: گفتم: آنان را یک بار لعنت کردی و اینان را دو بار فرمود: اینان می‏گویند: کشنده‏های ما مؤمنند و دامنشان به خون ما آلوده است تا روز قیامت، راستی خدا در کتاب خود از مردمی حکایت کرده است که (۸۳ سوره آل عمران): «هرگز به رسولی نگرویم تا برای ما دستور قربانی آورد که آتش را بخورد، بگو محققاً پیش از من رسولانی برای شما آمدند با معجزات و با همان دستوری که شما گفتید پس چرا آنها را کشتید اگر شما راستگویانید» فرمود: میان قاتلان و قائلان (به اینکه ما به رسولی ایمان نیاوریم مگر دستور قربانی آتش بیاورد) پانصد سال فاصله بود و خدا قتل را به عهده آنها دانست برای آنکه بدان راضی و خشنود بودند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۱۳۳ مردی از حضرت صادق علیه السّلام حدیث کند که فرمود: خدا لعنت کند قدریه را، خدا لعنت کند خوارج را، خدا لعنت کند مرجئه را، خدا لعنت کند مرجئه را گوید: من عرضکردم: قدریه و خوارج را هر کدام یک بار لعنت کردی، و اینان را (یعنی مرجئه) را دو بار؟ فرمود: اینها میگویند: کشندگان ما مؤمنند، پس دامنشان تا روز قیامت بخون ما آلوده است، همانا خداوند در کتاب خود از مردمی حکایت کند که (گفتند): «هرگز ایمان بپیامبری نیاوریم تا برای ما قربانی بیاورد که آتش آن را بخورد بگو همانا آمد شما را پیامبرانی پیش از من با نشانه‏ها و با همان که گفتید پس چرا کشتید آنها را اگر راستگویانید» (سوره آل عمران آیه ۱۸۳) فرمود: میانه کشندگان و گویندگان (باین حرف) پانصد سال فاصله بود و خداوند کشتن را بآنان نسبت داده برای اینکه بدان چه آنها (یعنی کشندگان) کردند راضی بودند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۱۷۹ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از مروک بن عبید، از مردی، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «خدا قدریّه را لعنت کند. خدا خوارج را لعنت کند». و دو مرتبه فرمود: «خدا مرجئه را لعنت کند». راوی می‏گوید که: به آن حضرت عرض کردم که: آن گروه را یک مرتبه، یک مرتبه لعنت فرمودی، و این گروه مرجئه را دو مرتبه لعنت فرمودی؟ فرمود: «زیرا که این گروه می‏گوید که: کشندگان ما مؤمن‏اند، و به این سبب، خون‏های ما به جامه‏های ایشان آلوده است، تا روز قیامت. به درستی که خدای عز و جل در کتاب خویش، از گروهی حکایت فرموده که: «أَلَّا نُؤْمِنَ لِرَسُولٍ حَتَّی یَأْتِیَنا بِقُرْبانٍ تَأْکُلُهُ النَّارُ قُلْ قَدْ جاءَکُمْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِی بِالْبَیِّناتِ وَ بِالَّذِی قُلْتُمْ فَلِمَ قَتَلْتُمُوهُمْ إِنْ کُنْتُمْ صادِقِینَ» «۳». یعنی: خدای- تعالی- شنید گفتار آنان را که گفتند: به درستی که خدا عهد کرده به سوی‏ __________________________________________________ (۳). آل عمران، ۱۸۳. و در قرآن «أَلّا نُؤْمِنَ» است، و نظم آیه چنین است که: «الَّذینَ قالُوا انَّ اللَّهَ عَهِدَ الَیْنا أَلّا نُؤْمِنَ لِرَسُولٍ»، تا آخر آیه. (مترجم) ما، و در تورات، ما را امر فرموده، به آنکه ایمان نیاوریم و تصدیق نکنیم هیچ فرستاده‏ای را، تا وقتی که بیاورد به ما قربانی‏ای را، که آتش، آن را بخورد (یعنی بسوزاند. و چون این سخن، محض افترا بود، خدا ایشان را الزام فرموده، می‏فرماید که:) بگو، ای محمد! به حقیقت که آمدند شما را فرستادگانی چند، پیش از من، با معجزات روشن، و به آنچه شما گفتید (از قربانی، بر وجهی که مدّعای شما است) پس چرا کشتید ایشان را، اگر هستید راست‏گویان؟». و حضرت فرمود که: «در میان این کشندگان و گویندگان، پانصد سال فاصله بود؛ پس خدای عز و جل همان کشتن را بر ایشان الزام فرمود، به سبب رضای ایشان، به آنچه کشندگان کردند».