الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۴۷۶

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد عن علي بن فضال عن علي بن عقبه عن عمرو عن ابي عبد الله ع قال قال لنا ذات يوم :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۴۸۹ از عمرو که یک روزی امام صادق (ع) به ماها فرمود: مردی بینی که در سخنوری یک لام یا واو خطا نکند، سخنوری است شیوا و زبر دست، و راستی که دلش از شب تار، تیره و تارتر است و مردی را بینی که نمی‏تواند آنچه را در دل دارد به زبان آرد و دلش چون چراغ می‏فروزد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۱۵۱ عمرو گوید روزی حضرت صادق علیه السّلام بما فرمود: (گاهی) مردی را می‏بینی که در سخنوری در یک لام یا واوی خطا نکند، خطیب (و سخنوری) است زیر دست و شیوا ولی همانا دلش از شب تاریک و ظلمانی‏ تاریکتر و سیاهتر است، و (گاهی) مردی را بینی که نتواند آنچه در دل دارد بزبان آورد، اما دلش مانند چراغ نور افشانی کند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۲۰۷ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از علی بن عقبه، از عمر، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که گفت: روزی به ما فرمود که: «مردی را می‏یابی خطیب، بلیغ، زبان‏آور، که هیچ خطا نمی‏کند، و یک لام و واوی را غلط نمی‏گوید، و هر آینه دلش سخت‏تر است از روی تاری، از شب تیره و تار. و مردی را می‏یابی که نمی‏تواند به زبان خویش تعبیر کند از آنچه در دل او است، و دلش می‏درخشد، چنان که چراغ می‏درخشد».