الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۵۵۷

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن محمد بن سنان عن عمار بن مروان عن سماعه بن مهران قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۵, ۵۵۷ از سماعة بن مهران، گوید: از امام صادق (ع) تفسیر قول خدا عز و جل (۱۸۲ سوره اعراف): «محققاً آنان را نعمت گیر کنیم از راهی که ندانند» فرمود: آن بنده‏ای است که گناهی می‏کند و نعمت او تجدید می‏شود با آن گناه و آن نعمت او را از استغفار از این گناه باز می‏دارد. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۱۸۹ سماعة بن مهران گوید: از حضرت صادق علیه السّلام از گفتار خدای عز و جل پرسیدم که فرماید:) «ایشان را بآهستگی و تدریج غافلگیر کنیم از راهی که ندانند» (سوره اعراف آیه ۱۸۲) فرموده: آن بنده‏ایست که گناهی مرتکب شود، پس برای آن بنده با آن گناه نعمت هم تجدید گردد، و آن نعمت او را از استغفار آن گناه سرگرم کند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۲۶۳ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از محمد بن سنان، از عمّار بن مروان، از سماعة بن مهران روایت کرده است که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام را سؤال کردم از قول خدای عز و جل: «سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَیْثُ لا یَعْلَمُونَ». فرمود که: «مصداق آن، بنده‏ای است که گناه می‏کند. پس با آن گناه، نعمت از برایش تازه می‏شود، و آن نعمت، او را از استغفار از آن گناه مشغول می‏سازد».