حدیث امام جعفر صادق (ع) درباره اخلاص در کتاب الکافي جلد ۲ کِتَابُ الدُّعَاء بَابُ الِاجْتِمَاعِ فِي الدُّعَاء
کتاب الدعاء · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن خالد عن محمد بن علي عن يونس بن يعقوب عن عبد الاعلي عن ابي عبد الله ع قال :
مَا اِجْتَمَعَ أَرْبَعَةُ رَهْطٍ قَطُّ عَلَى أَمْرٍ وَاحِدٍ فَدَعَوُا اَللَّهَ إِلاَّ تَفَرَّقُوا عَنْ إِجَابَةٍ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۷۱
امام صادق (ع) فرمود: چهار تن گرد هم نیایند و برای یک مطلبی دعا کنند به درگاه خدا جز اینکه با اجابت دعا از هم جدا شوند.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۲۴۲
و نیز حضرت صادق علیه السلام فرمود: هیچ گاه چهار نفر با هم اجتماع نکردهاند که برای مطلبی بدرگاه خدا دعا کنند جز اینکه با اجابت آن دعا از هم جدا شدهاند.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۳۴۱
چند نفر از اصحاب ما روایت کردهاند، از احمد بن محمد بن خالد، از محمد بن علی، از یونس بن یعقوب، از عبدالاعلی، از امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «هرگز چهار گروه مجتمع نشدهاند بر یک امر که دعا کرده باشند، مگر آنکه از اجابت متفرّق شدهاند». «۲» (۲). یعنی تفرّق ایشان بعد از استجابت بوده است، و در وقتی که متفرّق شدهاند، دعای ایشان مستجاب بوده است. (مترجم)