الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۷۲

ابو علي الاشعري عن محمد بن سالم و احمد بن ابي عبد الله عن ابيه جميعا عن احمد بن النضر عن عمرو بن شمر عن جابر عن ابي جعفر ع قال قال لي :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۲۲۷ از جابر، از امام باقر (ع) گوید: به من فرمود: ای جابر، آیا کسی که خود را به شیعه بندد همینش بس باشد که دوستی ما خاندان را دارد، به خدا شیعه ما نباشد جز کسی که از خدا پرهیزد و او را فرمان برد، شیعه‏های ما شناخته نمی‏شوند جز به نشانه تواضع و خشوع و امانت‏داری و کثرت یاد خدا و روزه و نماز و نیکی کردن به پدر و مادر و وارسی حال همسایگان از درویشان و مستمندان و بدهکاران و یتیمان و راستگوئی و خواندن قرآن و نگه داشتن زبان از مردم جز به ذکر خیر و آنها امین عشائر خودند در هر چیز. جابر گوید: من گفتم: یا ابن رسول الله، امروزه ما کسی را بدینسان نشناسیم، فرمود: ای جابر، مبادا روشهای مردم تو را به این عقیده کشند که برای مرد همین بس باشد که گوید: من علی را دوست دارم و پیرو اویم و سپس با این گفته زبانی فعال نباشد، اگر گوید: من رسول خدا (ص) را دوست دارم و رسول خدا (ص) بهتر از علی (ع) است و سپس پیروی از شیوه او نکند و به روش او کار نکند دوستی او برای وی سودی ندهد، از خدا بپرهیز و برای خدا کار کنید، به راستی میان خدا و کسی خویشی نیست، دوست‏ترین بنده‏ها نزد خدا عز و جل و ارجمندترین‏شان نزد او با تقواتر و مطیع‏تر آنها است نسبت به او، ای جابر، به خدا نتوان نزدیک شد به خداوند تبارک و تعالی جز به اطاعت، با ما برات آزادی از دوزخ نیست و احدی را بر خدا حجتی نیست، هر که مطیع خدا است، دوست ما است و هر که نافرمان خدا است دشمن ما است، نتوان به ولایت ما رسید جز با عمل و ورع. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۱۸ جابر گوید: امام باقر علیه السّلام بمن فرمود: ای جابر! آیا کسی که ادعاء تشیع میکند، او را بس است که از محبت ما خانواده دم زند؟ بخدا شیعه ما نیست، جز آنکه از خدا پروا کند و او را اطاعت نماید، ای جابر! ایشان شناخته نشوند، جز با فروتنی و خشوع و امانت و بسیاری یاد خدا و روزه و نماز و نیکی بپدر و مادر و مراعات همسایگان فقیر و مستمند و قرضداران و یتیمان و راستی گفتار و تلاوت قرآن و بازداشتن زبان از مردم، جز از نیکی آنها، و آنها امانت نگهدار فامیل خویش باشند. جابر گوید عرضکردم: یا ابن رسول اللَّه! ما امروز کسی را دارای این صفات نمیشناسیم، فرمود: ای جابر! براههای مختلف مرو، آیا برای مرد کافی است که بگوید، من علی را دوست دارم و از او پیروی میکنم، و با وجود این فعالیت دینی نکند؟! پس اگر بگوید: من رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله را دوست دارم- رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله که بهتر از علی علیه السّلام است- سپس از رفتار او پیروی نکند و بسنتش عمل ننماید، محبتش بپیغمبر باو هیچ سودی ندهد، پس از خدا پروا کنید و برای آنچه نزد خداست عمل کنید، خدا با هیچکس خویشی ندارد، دوست ترین بندگان خدای عز و جل [و گرامیترینشان نزد او] با تقواترین و مطیع ترین آنهاست. ای جابر! بخدا جز با اطاعت بخدای تبارک و تعالی تقرب نمیتوان جست. و همراه ما برات آزادی از دوزخ نیست و هیچ کس بر خدا حجت ندارد، هر که مطیع خدا باشد دوست ما و هر که نافرمانی خدا کند دشمن ماست، ولایت ما جز با عمل کردن بورع بدست نیاید. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۲۰۷ ابوعلّی اشعری، از محمد اشعریّ، از محمد بن سالم و احمد بن ابی‏عبداللَّه، از پدرش هر دو روایت کرده‏اند، از احمد بن نضر، از عمرو بن شمر، از جابر، از امام محمد باقر علیه السلام که گفت: حضرت به من فرمود که: «ای جابر! آیا کسی که تشیّع را بر خود می‏بندد، اکتفا می‏کند به اینکه بگوید ما اهل بیت را دوست می‏دارد؟ پس به خدا سوگند که شیعه ما نیست، مگر کسی که از خدا بپرهیزد و او را اطاعت کند. و شیعیان ما شناخته نمی‏شدند ای جابر، مگر به تواضع و فروتنی و اظهار خشوع و امانت، و بسیاری یاد خدا، و روزه و نماز، و نیکی با پدر و مادر، و بازجویی و رعایت همسایگان، از فقیران و اهل درویشی و بیچارگان، و قرض‏داران و یتیمان، و به راستگویی، و تلاوت قرآن، و بازداشتن زبان‏ها بر مردمان، مگر از خوبی؛ و امینان خویشان خویش بودند، در همه چیز». جابر می‏گوید که: عرض کردم: یابن‏رسول اللَّه! ما امروز کسی را به این صفت نمی‏شناسیم. فرمود که: «ای جابر! البتّه مذهب‏های باطله تو را به جایی نبرد، و به آن‏چه هر کس می‏گوید، اعتقاد نکنی. مردی پنداشته که می‏گوید: علی را دوست می‏دارم و به آن حضرت موالات می‏ورزد، و با این حال چنان نمی‏باشد، که بسیار عمل را به جا آورد، و او را همین گفتار کفایت می‏کند؛ پس اگر بگوید که من رسول خدا صلی الله علیه و آله را دوست می‏دارم، بهتر باشد؛ زیرا که رسول خدا صلی الله علیه و آله از علی علیه السلام بهتر است. بعد از آن، سیرت و طریقه آن حضرت را پیروی نکند، و به سنّت آن حضرت عمل ننماید. دوستی او با آن حضرت هیچ نفعی به او نمی‏رساند؛ پس از خدا بپرهیزید و عمل کنید از برای تحصیل آن‏چه در نزد خدا است، که در میان خدا و کسی، خویشی نیست. و دوست‏ترینِ بندگان به سوی خدای عز و جل، پرهیزگارترین ایشان، و عمل‏کننده‏ترین ایشان است به طاعت آن جناب. ای جابر! به خدا سوگند که تقرّب جسته نمی‏شود به سوی خدای تبارک و تعالی، مگر به طاعت. و با ما برات بیزاری از آتش جهنّم نیست، و کسی را بر خدا حجّتی نه. هر که خدا را فرمانبردار باشد، دوست ما است، و هر که خدا را نافرمان باشد، دشمن ما است. و به دوستی ما نمی‏توان رسید، مگر به عمل و پارسایی».