الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۷۵۵

و بهذا الاسناد قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۱۵ گوید: پرسیدم از امام صادق (ع) که در تحمید و تمجید چه اندازه بس است؟ فرمود: می‏گوئی: سپاس از آن خدا است که فراز است و بر هر چه چیره است و سپاس از آن خدا است که مالک است و توانا و سپاس از آن خدا است که درون است و آگاه و حمد از آن خدا است که (زنده‏ها را بمیراند) و مرده‏ها را زنده کند و او بر هر چه توانا است. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۲۶۵ و نیز گوید: از آن حضرت پرسیدم در تحمید (و سپاس گوئی خداوند) چه اندازه بس است؟ فرمود: میگوئی: «الحمد للَّه الّذی علا فقهر، و الحمد للَّه الذی ملک فقدر، و الحمد للَّه الذی بطن فخبر، و الحمد للَّه الذی [یمیت الاحیاء و] یحیی موتی و هو علی کل شی‏ء قدیر» محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۳۷۷ و به همین اسناد، مروی است که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام را سؤال کردم از کمتر چیزی که از تسبیح، مُجزی است؟ فرمود: «می‏گویی: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذی‏ عَلا ... وَهُوَ عَلی‏ کُلِّ شَیْئٍ قَدیرٌ: ستایش مر خدایی راست که برتری جست، پس غالب شد. و ستایش مر خدایی راست که مالک شد، پس توانا شد. و ستایش مر خدایی راست که نهان را سرشت، پس مطلع شد. و ستایش مر خدایی راست که زنده می‏گرداند مرده‏ها را و می‏میراند زنده‏ها را، و او بر هر چیزی توانا است».