الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۷۵۴

علي بن ابراهيم عن ابيه عن علي بن حسان عن بعض اصحابه عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۱۵ یکی از اصحاب امام صادق (ع) فرمود: هر دعائی که پیش از آن حمد خدا نباشد نیمه است و پی بریده است، حمد خدا باید و سپس ستایش او، من گفتم: نمی‏دانم چه اندازه از تحمید و تمجید بس است؟ فرمود: می‏گوید: بار خدایا! توئی آغاز و پیش از تو چیزی نیست، و توئی انجام و پس از تو چیزی نیست، توئی آشکارا و فرازتر از تو چیزی نیست، و توئی نهان و در برابر تو چیزی نه، و توئی عزیز و حکمت‏دار. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۲۶۵ برخی از یاران علی بن حسان از حضرت صادق علیه السلام حدیث کند که فرمود: هر دعائی که پیش از آن حمد و ستایش (خداوند) نباشد آن ناتمام و پی بریده است، حمد باید و سپس ثناءگوئی او، عرضکردم: من نمیدانم چه اندازه از تحمید و تمجید کفایت کند؟ فرمود: میگوید: «اللهم انت الاول فلیس قبلک شی‏ء، و انت الآخر فلیس بعدک شی‏ء، و انت الظاهر فلیس فوقک شی‏ء، و انت الباطن فلیس دونک شی‏ء، و انت العزیز الحکیم» محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۳۷۷ علی بن ابراهیم، از پدرش، از علی بن حسّان، از بعضی از اصحابش، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «هر دعایی که پیش از آن یا در آن تمجید یا تحمیدی نباشد، آن دعا دم‏بریده و ناتمام است. و جز این نیست که تمجید یا تحمید است، و بعد از آن ثنا». عرض کردم که: نمی‏دانم که از تحمید و تمجید، چه چیز مُجزی [کافی‏] است؟ فرمود که: «می‏گویی: اللَّهُمَّ أَنْتَ الْاوَّلُ … وَأَنْتَ الْعَزیزُ الحَکیمُ: خداوندا! تویی اوّل، پس نیست پیش از تو چیزی و تویی آخر، پس نیست بعد از تو چیزی و تویی هویدا، پس نیست زبر تو چیزی و تویی دانای نهان، پس نیست نزدیک‏تر از تو چیزی و تویی ارجمند درست‏کردار».