حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کتاب الإيمان و الکفر بَابُ الطَّاعَةِ وَ التَّقْوَى
کتاب الإيمان و الکفر · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
الحسين بن محمد عن معلي بن محمد عن ابي داود المسترق عن محسن الميثمي عن يعقوب بن شعيب قال سمعت ابا عبد الله ع يقول :
مَا نَقَلَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَبْداً مِنْ ذُلِّ اَلْمَعَاصِي إِلَى عِزِّ اَلتَّقْوَى إِلاَّ أَغْنَاهُ مِنْ غَيْرِ مَالٍ وَ أَعَزَّهُ مِنْ غَيْرِ عَشِيرَةٍ وَ آنَسَهُ مِنْ غَيْرِ بَشَرٍ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۲۳۳
امام صادق (ع) میفرمود: خدا عز و جل هیچ بندهای را از خواری گنهکاری به عزت تقوی منتقل نکند جز این که بیدارائی او را بینیاز سازد و بیعشیره عزیز گرداند و بیهمنشین او را مأنوس سازد (یعنی او را با خود انس دهد).
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۲۱
یعقوب بن شعیب گوید: شنیدم امام صادق علیه السّلام میفرمود: خدای عز و جل بندهای را از خواری گناه بعزت تقوی نبرد، جز آنکه بینیازش کند، بدون مال و عزیزش کند بدون فامیل و مأنوسش کند بدون آدمی زاد (یعنی با خود مأنوسش سازد).
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۲۱۳
حسین بن محمد، از معلّی بن محمد، از ابوداود مسترق، از محسن میثمی، از یعقوب بن شعیب روایت کرده است که گفت: شنیدم از امام جعفر صادق علیه السلام که میفرمود:
«خدا هیچ بندهای را از خواری گناهان به سوی عزّتِ تقوی نقل نفرموده، مگر آنکه بیمال او را غنی گردانیده، و بیعشیره و قبیله او را عزیز و غالب ساخته، و بیانسانی او را انیس و مونس داده است».