الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۷۶

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن خالد عن عثمان بن عيسي عن مفضل بن عمر قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۲۳۱ از مفضل بن عمر، گوید: من نزد امام صادق (ع) بودم، گفتگوی عمل را کردیم، من گفتم: چه بسیار کم است عمل من. فرمود: خاموش شو، از خدا آمرزش بخواه، سپس به من فرمود: کم کار با تقوی به از پر کار بی‏تقوی است، گفتم: چگونه پر کار بی‏تقوی است؟ فرمود: چرا، چون مردی که نان‏دِه است و با همسایه‏ها می‏سازد و رفت و آمد دارد و چون دری از حرام بر او باز شود بدان در آید، این کار بی‏تقوی است و دیگری هست که این‏ها را ندارد ولی چون دری از حرام به روی او گشوده شود در آن در نیاید و خود داری کند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۲۱ مفضل بن عمر گوید: خدمت امام صادق علیه السّلام بودم که موضوع اعمال مطرح شد، من گفتم: عمل من چه اندازه کم و ضعیف است؟! حضرت فرمود: خاموش باش، از خدا آمرزش بخواه، آنگاه فرمود: عمل کم با تقوی بهتر از عمل بسیار بی‏تقوی است. عرضکردم: چگونه عمل بسیار، بی‏تقوی میباشد؟ فرمود: آری مانند مردیکه از غذای خود بمردم میخوراند و با همسایگانش مهربانی میکند و در خانه‏اش باز است، ولی چون دردی از حرام بنظرش رسد بدان درآید، اینست عمل بدون تقوی، و دیگری هست که اینها را ندارد، ولی چون در حرامی بنظرش رسد، بدان وارد نشود. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۳, ۲۱۱ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عیسی، از مفضّل بن عمر که گفت: در نزد امام جعفر صادق علیه السلام بودم؛ پس عمل‏های نیک را ذکر کردیم. گفتم که: من عملم بسیار ضعیف و کم است. حضرت فرمود که: «این را مگو و از خدا آمرزش طلب کن». بعد از آن به من فرمود که: «کمی از عمل که با پرهیزگاری باشد، بهتر است از بسیاری که بی‏پرهیزگاری باشد». عرض کردم که: چگونه بسیار می‏باشد بی‏پرهیزگاری. فرمود: «آری، مانند آنکه مردی طعام خویش را به مردم می‏خوراند، و با همسایگانِ خود نرمی و مدارایی می‏نماید، و منزلش پایمال و لگدکوب مردم می‏شود- که کنایه است از بسیاری میهمان و میهمانی کردن-؛ پس هرگاه دری از حرام از برایش بلند و گشوده شود، در آن داخل شود، و این عملی است بی‏تقوی. و دیگری هست که هیچ‏یک از اینها در نزد او نیست؛ پس چون دری از حرام‏ از برایش گشوده شود، در آن داخل نمی‏شود».