الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۷۸۲

علي بن ابراهيم عن ابيه عن حماد بن عيسي عن حسين بن مختار عن الوليد بن صبيح عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۳۵ از ولید بن صبیح، از امام صادق (ع)، گوید: به آن حضرت در میان راه مکه و مدینه همراه بودم، یک سائلی آمد و فرمان داد به او چیزی داده شود و سپس دیگری آمد و فرمان داد به او چیزی داده شود و سپس دیگری آمد و فرمان داد به او هم چیزی داده شود، چهارمی آمد و آن حضرت فرمود: خدا سیرت کند و سپس به ما رو کرد و فرمود: هلا نزد ما هست آنچه به او بدهیم ولی می‏ترسیم یکی از آن سه کس باشم که خدا دعاء آنان را اجابت نکند: ۱- مردی که خدا بدو مالی داده و آن را در غیر مورد شایسته بدان خرج کند و سپس گوید: بار خدایا! به من روزی بده و دعاء او اجابت نشود. ۲- مردی که بر زن خود نفرین تا خدا او را از وی راحت کند با اینکه خدا عز و جل کار طلاقش را به دست او گذاشته. ۳- و مردی که بر همسایه خود نفرین کند با اینکه خدا عز و جل برای آسایش او، راهی نهاده است و آن این است که خانه خود بفروشد و از همسایگی او به جای دیگر رود. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۲۷۴ ولید بن صبیح گوید: میان راه مکه و مدینه همراه حضرت صادق علیه السّلام بودم پس سائلی آمد (و چیزی درخواست کرد) حضرت دستور داد باو چیزی بدهند، سائل دیگری آمد آن حضرت دستور دادند چیزی باو نیز داده شود، سپس دیگری آمد دستور فرمود باو هم داده شود، تا اینکه سائل چهارمی آمد حضرت صادق علیه السّلام فرمود: خدا سیرت کند (و برای او دستوری نفرمود) سپس رو بما کرد و فرمود: آگاه باشید هر آینه نزد ما هست چیزی که باو بدهیم ولی میترسم مانند یکی از آن سه کس شویم که‏ دعایشان مستجاب نشود: (یکی) آن مردی است که خداوند مالی باو بدهد و آن را در غیر مورد شایسته‏اش خرج کند، سپس بگوید: خدایا بمن بده (که چنین کسی) دعایش مستجاب نشود، و (دیگر) مردی که در باره زن خود دعا کند که خدا او را از آن زن راحت کند با اینکه خدای عز و جل کار طلاق آن زن را باو واگذار کرده (و میتواند او را طلاق دهد و بدین وسیله راحت شود)، (سوم) مردی که بر همسایه خود نفرین کند (و از همسایه آزاری او بخدا شکایت کند) با اینکه خدای عز و جل برای او راهی قرار داده، و آن اینست که خانه خود را بفروشد و از همسایگی او بجای دیگر رود. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۳۹۱ علی بن ابراهیم، از پدرش، از حمّاد بن عیسی، از حسین بن مختار، از ولید بن صبیح، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که گفت: در میان مکّه و مدینه با آن حضرت مصاحبت کردم. پس سائلی آمد و امر فرمود که چیزی به او بدهند. بعد از آن، دیگری آمد و امر فرمود که به او چیزی بدهند. بعد از آن، دیگری آمد و امر فرمود که به او چیزی بدهند. بعد از آن، چهارم آمد و حضرت صادق علیه السلام فرمود که: «خدا تو را سیر کند. پس به سوی ما ملتفت شد، فرمود: بدانید و آگاه باشید! که در نزد ما چیزی هست که به او بدهیم، ولیکن می‏ترسم که مانند یکی از آن سه کس باشیم که هیچ دعایی از برای ایشان مستجاب نمی‏شود: یکی مردی که خدا مالی را به او عطا فرموده، و او آن را در غیر حقّش خرج نموده، بعد از آن می‏گوید: بار خدایا! مرا روزی ده. پس از برایش مستجاب نمی‏شود. و دیگر، مردی که بر زنش نفرین می‏کند که خدا او را از آن زن راحت بخشد، و حال آنکه خدای- تعالی- امرش را به سوی او قرار داده و طلاقش را به دست او داده. و سیم، مردی که بر همسایه‏اش نفرین می‏کند، و حال آنکه از برایش راه قرار داده به سوی آنکه از همسایگی او بیرون رود و خانه خود را بفروشد».