الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۷۸۳

ابو علي الاشعري عن محمد بن عبد الجبار عن ابن فضال عن عبد الله بن ابراهيم عن جعفر بن ابراهيم عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۳۵ از امام صادق (ع) که فرمود: چهار کسند که دعوتشان اجابت نشود: ۱- مردی که در خانه نشسته و می‏گوید: بار خدایا! مرا روزی بده، به او گفته شود: آیا به تو دستور ندادم که روزی را بجوئی؟ ۲- مردی که زنی دارد و بر او نفرین می‏کند، به او گفته شود: آیا کار طلاقش را به دست تو وانگذارم؟ ۳- مردی که مالی داشته و آن را از میان برده است و می‏گوید: بار خدایا! به من روزی بده، به او گفته شود: آیا به تو دستور ندادم میانه روی کنی و رعایت اقتصاد نمائی؟ آیا به تو دستور ندادم اصلاح مال کنی و نگذاری از میان برود؟. سپس فرمود (۶۷ سوره فرقان): «و آن کسانی که هر گاه انفاق کنند اسراف نورزند و به خود تنگ نگیرند و در این میان به حدّ اعتدال باشند». ۴- مردی که مالی داشته و بی‏گواه به وام داده است، به او گفته شود: آیا به تو دستور ندادم که گواه بگیری؟ مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۲۷۵ حضرت صادق علیه السّلام فرمود: چهار کس هستند که دعایشان باجابت نرسد: (۱) مردی که در خانه خود نشسته و میگوید: خدایا بمن روزی بده، پس بوی گفته شود: آیا بتو دستور ندادم که بجستجوی روزی برو؟ (۲) مردی که زنی دارد و بر او نفرین کند که باو گفته شود: آیا کار او را بتو واگذار نکردم؟ (اختیار طلاق و رها کردنش بدست تو است) (۳) مردی که مالی دارد و آن را از بین برده و فاسد کرده و میگوید: خدایا بمن روزی ده، پس بوی گفته شود: آیا بتو دستور میانه روی ندادم؟ آیا بتو دستور اصلاح مالت را ندادم؟ سپس (باین آیه استشهاد کرده) فرمود: «و کسانی که هر گاه انفاق کنند نه اسراف کنند و نه بر خود تنگ گیرند و باشند میان این دو» (سوره فرقان آیه ۶۷) (۴) مردی که مالی را بدون شاهد و گواه بدیگری وام دهد (و سپس بانکار مدیون برخورد کند، و برای دریافت طلبش از مدیون منکر بدرگاه خداوند متعال رو آورد و از او استمداد جوید) که باو گفته شود: آیا بتو دستور ندادم (که هنگام وام دادن) گواه بگیری؟ و مانند این حدیث بسند دیگر نیز از آن حضرت روایت شده. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۳۹۳ ابوعلی اشعری، از محمد بن عبدالجبّار، از ابن‏فضّال، از عبداللَّه بن ابراهیم، از جعفر بن ابراهیم، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «چهار کس‏اند که هیچ دعایی از برای ایشان مستجاب نمی‏شود: یکی مردی که در خانه‏اش نشسته، می‏گوید: بار خدایا! مرا روزی ده، پس به او گفته می‏شود که: آیا تو را امر نکردم به طلب کردن؟ و دیگر، مردی که او را زنی باشد و بر آن زن نفرین کند. پس به او گفته می‏شود که: آیا امر او را به سوی تو قرار نداده‏ام؟ و سیم، مردی که او را مالی بوده و آن را تباه نموده، بعد از آن می‏گوید که: بار خدایا! مرا روزی ده؛ پس به او گفته می‏شود که: آیا تو را امر نکردم به میانه‏روی؟ آیا تو را امر نکردم به اصلاح؟». بعد از آن این آیه را خواند که: « «وَ الَّذِینَ إِذا أَنْفَقُوا لَمْ یُسْرِفُوا وَ لَمْ یَقْتُرُوا وَ کانَ بَیْنَ ذلِکَ قَواماً» «۱»؛ یعنی: «دیگر بندگان خداوند رحمن آنانند که چون مال را صرف کنند، اسراف نکنند و تنگ‏گیری ننمایند. و انفاق ایشان میان این و آن، راست ایستادن باشد» (یعنی طریقه اعتدال که بنای احکام شرع است). و چهارم، مردی که او را مالی باشد و آن را به قرض دهد، بدون شاهد. پس به او گفته می‏شود که: آیا تو را امر نکردم به گواه گرفتن». محمد بن یحیی، از احمد بن محمد، از علی بن حکم، از عمران بن ابی‏عاصم، از امام جعفر صادق علیه السلام مثل این را روایت کرده است. ( ۱). فرقان، ۶۸.