حدیث درباره مباهله
سند
احمد عن بعض اصحابنا في المباهله قال :
تُشَبِّكُ أَصَابِعَكَ فِي أَصَابِعِهِ ثُمَّ تَقُولُ اَللَّهُمَّ إِنْ كَانَ فُلاَنٌ جَحَدَ حَقّاً وَ أَقَرَّ بِبَاطِلٍ فَأَصِبْهُ بِحُسْبَانٍ مِنَ اَلسَّمَاءِ أَوْ بِعَذَابٍ مِنْ عِنْدِكَ وَ تُلاَعِنُهُ سَبْعِينَ مَرَّةً
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۴۷
یکی از اصحاب ما در باره مباهله گفته است: انگشتانت را در انگشتانش شبکه کنی و سپس گوئی: «بار خدایا اگر فلانی حقی را انکار کرده است و به باطلی اعتراف کرده، او را به عذابی آسمانی درگیر یا به عذابی از پیش خودت» و تا هفتاد بار با او ملاعنه کنی و نفرین ردّ و بدل نمائی.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۲۸۱
برخی از اصحاب ما در کیفیت مباهله گفته است که: انگشتانت را در انگشتان او (یعنی طرف بحث) شبکه میکنی سپس میگوئی:
«اللهم ان کان فلان (و نام او را میبری) جحد حقا و أقر بباطل فأصبه بحسبان من السماء أو بعذاب من عندک»
و تا هفتاد بار با او باین نحو ملاعنه کنی و بهمدیگر نفرین کنید.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۰۱
احمد، از بعضی از اصحاب ما در باب مباهله روایت کرده است که گفت: «انگشتان خود را در انگشتان او درمیآوری و بعد از آن میگویی: اللَّهُمَّ انْ کانَ فُلانٌ جَحَدَ حَقّاً وَأَقَرَّ بِباطِلٍ فَأَصِبْهُ بِحُسْبانٍ مِنَ السَّمآءِ أَوْ بِعَذابٍ مِنْ عِنْدَکَ: «خداوندا! اگر هست فلانی که انکار کرده باشد حقی را و اقرار کرده باشد به باطلی، پس برسان به او بلایی از آسمان یا عذابی که از نزد تو رسد. و هفتاد مرتبه با او ملاعنه میکنی و یکدیگر را نفرین مینمایید».