کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۵۱
از امام صادق (ع) فرمود: راستی خدا تبارک و تعالی خود را تمجید کند در هر شب و روز سه بار و هر که خدا را تمجید کند بدان چه خداوند خود را بدان تمجید کرده است و در حال شقاوت باشد خدایش به حال سعادت مبدل سازد، خداوند در تمجید خود میفرماید: توئی خدا که نیست شایسته پرستشی جز تو که پروردگار جهانیانی، توئی خدا که شایسته پرستشی نیست جز تو که بخشاینده و مهرورزی، توئی خدا که شایسته پرستشی نیست جز تو که با عزت (والا) و بزرگواری، توئی خدا شایسته پرستشی نیست جز تو که مالک روز جزائی، توئی خدا شایسته پرستشی نیست که جز تو آمرزنده و مهربانی، توئی خدا شایسته پرستشی نیست جز تو که با عزت و حکمتداری، توئی خدا شایسته پرستشی نیست جز تو که آغاز آفرینش از تو است و به سوی تو بر میگردد، توئی خدا (که) نیست شایسته پرستشی جز تو همیشه بودی و پیوسته هستی، توئی خدا (که) نیست شایسته پرستشی جز تو آفریننده هر خوب و بدی، توئی خدا نیست شایان پرستش جز تو که آفریننده بهشت و دوزخی، توئی خدا نیست شایسته پرستشی جز تو یگانهای و بینیاز، نه زاده است و زائیده نشده است، و نمی باشد برای او همتا هیچ کس، توئی خدا نیست شایسته پرستش جز تو ملک قدوس سلام مؤمن عزیز جبار متکبّر، منزّه باد خدا از آنچه شریک او سازند، او است خدای آفریننده و جانبخش و صورتگر، از آن او است همه نامهای نیکوتر، تسبیح گویدش هر آنچه در آسمانها و زمین است و او است عزیز و با حکمت (تا آخر سوره) توئی خدا نیست شایسته پرستشی جز تو که بزرگواری و بزرگی برازنده تو است.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۲۸۲
حضرت صادق علیه السلام فرمود: خدای تبارک و تعالی در هر روز و شب سه بار خود را تمجید کند پس هر که خدا را تمجید کند بهمان نحو که او خودش را تمجید کرده و در حال شقاوت باشد خدای عز و جل او را بحال سعادت در آورد بگوید:
«انت اللَّه لا اله الا انت رب العالمین، انت اللَّه لا اله الا انت الرحمن الرحیم، انت اللَّه لا اله الا انت العزیز [العلی] الکبیر، انت اللَّه لا اله الا انت مالک یوم الدین، انت اللَّه لا اله الا انت الغفور الرحیم انت اللَّه لا اله الا انت العزیز الحکیم، انت اللَّه لا اله الا انت منک بدء الخلق و الیک یعود، انت اللَّه [الذی] لا اله الا انت لم تزل و لا تزال، انت اللَّه لا اله الا انت خالق الخیر و الشر، انت اللَّه لا اله الا انت خالق الجنة و النار، انت اللَّه لا اله الا انت احد صمد لَمْ یَلِدْ وَ لَمْ یُولَدْ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ کُفُواً أَحَدٌ، انت اللَّه لا اله الا انت الْمَلِکُ الْقُدُّوسُ السَّلامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَیْمِنُ الْعَزِیزُ الْجَبَّارُ الْمُتَکَبِّرُ سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا یُشْرِکُونَ، هُوَ اللَّهُ الْخالِقُ البارئ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنی یُسَبِّحُ لَهُ ما فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ- تا آخر سوره (حشر)- انت اللَّه لا اله الا انت الکبیر، و الکبریاء رداؤک»
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۰۵
چند نفر از اصحاب ما روایت کردهاند، از احمد بن محمد، از ابنفضّال، از عبداللَّه بن بکیر، از عبداللَّه بن اعین، از امام جعفر صادق علیه السلام که فرمود: «به درستی که خدای- تعالی- در هر روز و هر شب، سه مرتبه خود را به بزرگی یاد میکند. پس هر که خدا را به بزرگی یاد کند، به آنچه خدا خود را به آن تمجید و تعظیم نموده، بعد از آن در حال شقاوت و بدبختی باشد، خدای- تعالی- او را به سوی سعادت و نیکبختی بگرداند. میفرماید که: أَنْتَ اللَّهُ لاالهَ الّا أَنْتَ … الْکَبیرُ وَالْکِبرِیآءُ رِداؤُکَ؛ تویی خدا که نیست خدایی، مگر تو که پروردگار جهانیانی. تویی خدا که نیست خدایی، مگر تو که مهربان و بخشایندهای. تویی خدا که نیست خدایی، مگر تو که ارجمند یا غالب و بزرگی. تویی خدا که نیست خدایی، مگر تو که پادشاه روز جزایی. تویی خدا که نیست خدایی، مگر تو که آمرزگار بخشایندهای. تویی خدا و نیست خدایی، مگر تو که غالب و درستکرداری. تویی خدا که نیست خدایی، مگر تو. از تو است آغاز آفریدهها و به سوی تو برمیگردد. تویی خدا که نیست خدایی، مگر تو، نیست نشدهای و نیست نخواهی شد. تویی خدا که نیست خدایی، مگر تو که آفرینندهای خوبی و بدی را. تویی خدا که نیست خدایی، مگر تو که آفریننده بهشت و دوزخی. تویی خدا که نیست خدایی، مگر تو یگانهپناه نیازمندان، که نزاد و زاده نشد و نبود او را همتا هیچکس. تویی خدا که نیست خدایی، مگر تو که پادشاهی به غایت پاکیزه بیعیب بیآفت ایمنکننده، نگهبان، ارجمند (یا غالب)، بزرگوار، بلندمرتبه. پاک میشمارم خدا را از آنچه شریک میسازند. او است خدای اندازهها نماینده، آفریننده نگارنده. او را است نامهای نیکوتر. به پاکی یاد میکند او را آنچه که در آسمانها و زمین است، و او است ارجمند درستکردار. تویی خدا که نیست خدایی، مگر تو که بزرگی و بزرگواری ردای تو است».