کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۴۹
از امام صادق (ع) فرمود: راستی خدا عز و جل را سه ساعت است در شب و سه ساعت در روز که در آنها خود را تمجید کند نخست ساعتهای روز آن گاه است که خورشید در اینجانب مشرق برآید به اندازهای که در عصر بالای افق است تا غروب و ادامه یابد تا به وقت نماز نخست (یعنی نماز ظهر) و نخست ساعتهای شبانه در ثلث آخر است تا سپیده دم، خداوند میفرماید:
راستی که من منم پروردگار جهانیان، راستی که من منم خداوند فرازنده و بزرگوار، راستی که من منم خداوند با عزت حکمتدار، راستی که من منم خداوند آمرزنده و مهرورز، راستی که من منم خداوند بخشاینده و مهربان، راستی که من منم خداوند مالک روز جزا، راستی که من منم که همیشه بوده و پیوسته هستم، راستی که من منم آفریننده خیر و شر، راستی که من منم آفریننده بهشت و دوزخ، راستی که من منم خداوند دانای نهان و عیان، راستی که من منم خداوند مالک قدوس سلام مؤمن مهیمن عزیز جبار متکبر، راستی که من منم خداوند آفریننده جانبخش صورتگر از آن من است نامهای بهتر، راستی که من منم خداوند بزرگ و برتر. گوید: سپس امام صادق (ع) فرمود: از بیان خودش که کبریاء و بزرگی برازنده حضرت او است و هر که در باره آن با وی ستیزد خدایش به دوزخ سرنگون سازد، سپس فرمود: هیچ بنده مؤمنی نیست که اینها را بخواند و دل به درگاه خدا عز و جل داشته باشد جز اینکه خداوند حاجتش را بر آورد و اگر شقی باشد امیدوارم که به سعادت مبدل شود.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۲۸۱
حضرت صادق علیه السّلام فرمود: همانا برای خدای عز و جل در شب سه ساعت است و در روز سه ساعت که خود را در آن ساعات تمجید کند، پس نخستین ساعتها از روز آن ساعت است که خورشید در جانب مشرق باشد و باندازهای که در عصر بغروب مانده است (بوقت نماز ظهر مانده باشد) و تا هنگام نماز اولی (یعنی نماز ظهر) ادامه یابد، و نخستین ساعتهای شب ثلث آخر شب است تا زدن سپیده (که در این ساعات خداوند خود را تمجید کند و) فرماید:
«انی انا اللَّه العلی العظیم، انی انا اللَّه العزیز الحکیم، انی انا اللَّه الغفور الرحیم، انی انا اللَّه الرحمن الرحیم، انی انا اللَّه مالک یوم الدین، انی انا اللَّه لم ازل و لا ازال، انی انا اللَّه خالق الخیر و الشر، انی انا اللَّه خالق الجنة و النار، انی انا اللَّه بدیء کل شیء و الی یعود، انی انا اللَّه الواحد الصمد، انی انا اللَّه عالم الغیب و الشهادة، انی انا اللَّه الملک القدوس السلام المؤمن المهیمن العزیز الجبار المتکبر، انی انا اللَّه الخالق البارئ المصور لی الاسماء الحسنی، انی انا اللَّه الکبیر المتعال».
سپس حضرت صادق علیه السلام از بیان خودش فرمود:
«و الکبریاء رداؤه»
(یعنی کبریاء و بزرگی برازنده حضرت اوست) و هر کس در باره آن با او ستیزه کند خداوند او را به رو در آتش اندازد، سپس فرمود: هیچ بنده مؤمنی نیست که این اسامی را بخواند و دلش متوجه خدای عز و جل باشد جز اینکه حاجتش برآورده شود، و اگر شقی (و با شقاوت) باشد امید دارم که سعید گردد.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۰۳
علی بن ابراهیم، از پدرش، از صفوان بن یحیی، از اسحاق بن عمّار، از بعضی از اصحاب خویش، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «به درستی که خدای- تعالی- را سه ساعت است در شب و سه ساعت است در روز، که در آن ساعتها خود را به بزرگی یاد میفرماید. پس اوّل ساعتهای روز، وقتی است که آفتاب در این جانب؛ یعنی از جانب مشرق به اندازه آن باشد از عصر؛ یعنی از جانب مغرب، تا نماز اوّل» (که عبارت است از نماز ظهر) «۱». تتمّه حدیث: «و اوّل ساعتهای شب، دو ثلث از باقیمانده از شب است، تا آنکه صبح چون نهر بر افق روان شود «۲». میفرماید: انی أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعالَمینَ ... انّی أَنَا اللَّهُ الْکَبیرُ الْمُتَعالِ؛ به درستی که منم خدا که پروردگار جهانیانم. به درستی که منم خدا که بلندمرتبه و بزرگم. به درستی که منم خدا که ارجمند و درستکردارم. به درستی که منم خدا که آمرزگار و بخشایندهام. به درستی که منم خدای مهربان رحیم. به درستی که منم خدا که مالک روز جزایم. به درستی که منم خدا که نیست نشده و نیست نخواهد شد. به درستی که منم خدا که آفریننده خوب و بدیام. به درستی که منم خدا که آفریننده بهشت و دوزخم. به درستی که منم خدا که آشکارکننده هر چیزم و به سوی من برمیگردد. به درستی که منم خدای یکتای پناه نیازمندان. به درستی که منم خدا، دانای نهانی و آشکار. به درستی که منم خدای
پادشاه، به غایت پاکیزه، بیعیب، بیآفت، ایمنکننده، نگهبان، ارجمند، (یا غالب)، بزرگوار، بلندمرتبه. به درستی که منم خدای تقدیرکننده آفریننده نگارنده. مرا است نامهای نیکوتر. به درستی که منم خدا، بزرگ و برتر از همه». راوی میگوید: بعد از آن حضرت صادق علیه السلام از پیش خود فرمود: «و کبریا و بزرگواری به منزله ردای آن جناب است. پس هر که چیزی از آن را با او منازعه کند، خدا او را در آتش دوزخ نگونسار سازد و به زودی دراندازد». بعد از آن فرمود که: «هیچ بنده مؤمنی نیست که اینها را بخواند، در حالی که روی دلش به خدای- تعالی- باشد، مگر آنکه خدا حاجت او را برآورد. و اگر بدبخت باشد، امید دارم که نیکبخت گردد». (۱). حاصل آنکه، سه ساعت روز، پیش از ظهر است، از آن زمان که آفتاب به جایی میرسد که تا وقت نماز ظهر، برابر است با آنچه آفتاب در عصر به آنجا میرسد تا نماز مغرب، که عبارت از دانگ و نیم باشد. (مترجم)
(۲). و بنابر بعضی از نسخ کافی، از ثلث باقیمانده و بنابر بعضی دیگر از نسخ، در ثلث باقی مانده است.