الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۸۴۳

عنه عن عبد الرحمن بن حماد عن عبد الله بن ابراهيم الجعفري قال سمعت ابا الحسن ع يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۹۷ از عبد اللَّه بن ابراهیم جعفری گوید: از أبو الحسن (ع) شنیدم می‏فرمود: چون به شب رسی و بنگری خورشید در نهان شدن و پشت دادن است بگو: « بسم اللَّه الرحمن الرحیم‏ ، سپاس از آنِ خدا است که فرزندی برنگرفته و شریک ملکی ندارد، سپاس از آنِ خدا است که وصف کند و وصف نشود و بداند و دانسته نشود، بداند خیانت دیده ما را و آنچه نهان است در سینه ما، پناه برم به وجه اللَّه الکریم و به اسم اللَّه العظیم از شرّ آنچه در شب است و در روز است و از شرّ ابی مره (کنیه شیطان است) و آنچه بزاید و از شرّ تباهی و هوس رانی بیهوده و از شر آنچه وصف کردم و نکردم، و سپاس از آنِ پروردگارِ جهانیان است» یادآور شد که این دعا وسیله امان از درنده و از شیطانِ رجیم و از ذریه او است. فرمود که امیر المؤمنین (ع) می‏فرمود: در آغاز صبح تا سه بار سبحان اللَّه الملک القدوس‏ ، بار خدایا به تو پناه برم از زوال نعمتت و دیگرگونی عافیتت و از بلای ناگهانت و از دچار شدن به بدبختی و از شرّ آنچه در کتاب سابقه دارد، بار خدایا از تو خواستارم به عزت ملکت و سختی نیرویت و بزرگواری سلطانت و به قدرتی که بر آفریده‏های خود داری. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۰۵ عبد اللَّه بن ابراهیم جعفری گوید: از حضرت ابو الحسن علیه السّلام شنیدم که میفرمود: چون شام کنی و ببینی که خورشید در پنهان شدن و پشت کردن است پس بگو: « بسم اللَّه الرحمن الرحیم، الحمد للَّه الذی‏ لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْکِ‏ الحمد للَّه الذی یصف و لا یوصف، و یعلم و لا یعلم‏ یَعْلَمُ خائِنَةَ الْأَعْیُنِ وَ ما تُخْفِی الصُّدُورُ، اعوذ بوجه اللَّه الکریم و باسم اللَّه العظیم من شر ما ذرأ و ما برأ و من شر ما تحت الثری، و من شر ما ظهر و ما بطن و من شر ما کان فی اللیل و النهار، و من شر أبی مرة (کنیه شیطانست) و ما ولد و من شر الرسیس و من شر ما وصفت و ما لم أصف فالحمد للَّه رب العالمین» آن حضرت علیه السّلام یادآور شد که این دعا سبب امان است از (حیوانات) درنده و از شیطان رجیم و ذریه‏اش. فرمود: که امیر المؤمنین علیه السّلام چون صبح میکرد سه بار میفرمود: «سبحان اللَّه الملک القدوس» - (سپس میفرمود)-: «اللهم انی اعوذ بک من زوال نعمتک و من تحویل عافیتک و من فجأة نقمتک و من درک الشقاء و من شر ما سبق فی الکتاب، اللهم انی أسألک بعزة ملکک و شدة قوتک و بعظیم سلطانک بقدرتک علی خلقک» محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۴۱ از او، از عبدالرحمان بن حمّاد، از عبداللَّه بن ابراهیم جعفری روایت است که گفت: شنیدم از حضرت امام موسی علیه السلام که می‏فرمود: «چون شام کنی و بنگری به آفتاب که در کار غروب و پشت کردن باشد، بگو که: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ ... فَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ؛ به نام خدای بخشاینده مهربان. ستایش مر خدایی است که فرا نگرفته است فرزندی را و نبود او را شریکی در پادشاهی. ستایش مر خدایی را است که وصف می‏کند و وصف نمی‏شود، و می‏داند و دانسته نمی‏شود. می‏داند خیانت چشم‏ها را از آن‏چه پنهان می‏کند سینه‏ها. پناه می‏برم به ذات خدای صاحب کرم، و به نام خدای بزرگ، از بدی آن‏چه آفریده و آن‏چه تربیت داده، و از بدی آن‏چه در زیر خاک است، و از بدی آن‏چه آشکار و آن‏چه پنهان است، و از بدی آن‏چه باشد در شب و روز، و از بدی ابومرّه- یعنی شیطان- و آن‏چه زاد، و از بدی دروغ‏گویی تباه‏کار، و از بدی آن‏چه وصف کردم و از آن‏چه وصف نکردم. ستایش مر خدایی را است که پروردگار جهانیان است». و حضرت ذکر فرمود که: «آن، ایمنی است از درنده و از شیطان رانده‏شده و از فرزندانش»، و فرمود که: «امیرالمؤمنین چون صبح می‏کرد، سه مرتبه می‏فرمود که: سُبْحَانَ اللَّهِ الْمَلِکِ الْقُدُّوسِ، و می‏فرمود که: اللَّهُمَّ إِنِّی أَعُوذُ بِکَ»، تا آخر دعا که پیش از این گذشت، مگر آنکه در اینجا به جای «سُبْحانَ الْمَلِکِ سُبْحانَ اللَّهِ الْمَلِک» واقع است.