حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کِتَابُ الدُّعَاء بَابُ الْقَوْلِ عِنْدَ الْإِصْبَاحِ وَ الْإِمْسَاء
کتاب الدعاء · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
عنه عن اسماعيل بن مهران عن رجل عن اسحاق بن عمار عن العلا بن كامل قال قال ابو عبد الله ع :
إِنَّ مِنْ اَلدُّعَاءِ مَا يَنْبَغِي لِصَاحِبِهِ إِذَا نَسِيَهُ أَنْ يَقْضِيَهُ يَقُولُ بَعْدَ اَلْغَدَاةِ لاََ إِلََهَ إِلاَّ اَللََّهُ وَحْدَهُ لاََ شَرِيكَ لَهُ لَهُ اَلْمُلْكُ وَ لَهُ اَلْحَمْدُ يُحْيِي وَ يُمِيتُ وَ يُمِيتُ وَ يُحْيِي وَ هُوَ حَيٌّ لاَ يَمُوتُ بِيَدِهِ اَلْخَيْرُ كُلُّهُ وَ هُوَ عَلىََ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ عَشْرَ مَرَّاتٍ وَ يَقُولُ أَعُوذُ بِاللَّهِ اَلسَّمِيعِ اَلْعَلِيمِ عَشْرَ مَرَّاتٍ فَإِذَا نَسِيَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئاً كَانَ عَلَيْهِ قَضَاؤُهُ
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۱۹۹
از امام صادق (ع) فرمود: برخی دعاها هست که اگر فراموش کرد سزاوار است آن را قضا کند، میگوید پس از بامداد ده بار:
لا اله وحده لا شریک له، له الملک و له الحمد یحیی و یمیت، و یمیت و یحیی و هو حیٌّ لا یموت، بیده الخیر [کله] و هو علی کل شیء قدیر و میگوید (ده بار):اعوذ باللَّه السمیع العلیم . و هر گاه چیزی از آن فراموش کرد بر او است که قضا کند.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۰۷
حضرت صادق علیه السّلام فرمود: برخی از دعاها است که سزاوار است اگر صاحبش فراموش کرد آن را قضا کند، پس از بامداد ده بار میگوید: «
لا اله الا اللَّه وحده لا شریک له، له الملک و له الحمد یحیی و یمیت و یمیت و یحیی و هو حی لا یموت بیده الخیر [کله] و هو علی کل شیء قدیر»
و ده بار میگوید:
«اعوذ باللَّه السمیع العلیم»
پس هر گاه چیزی از آن را فراموش کرد بر او است که قضا کند.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۴۳
از او، از اسماعیل بن مهران، از مردی، از اسحاق بن عمّار، از علاء بن کامل روایت است که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام فرمود: «به درستی که از جمله دعاها، دعایی است که صاحبش را سزاوار است که آن را قضا کند، هرگاه فراموش کند آن را. بعد از بامداد، ده مرتبه میگوید که: لَاإِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ ... وَهُوَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ؛ «نیست خدایی، مگر خدا، در حالتی که تنها است. نیست شریکی از برای او. او را است پادشاهی و او راست ستایش. زنده میگرداند و میمیراند و میمیراند و زنده میگرداند، و او است زندهای که نمیمیرد. به دست او است خوبی و او بر هر چیزی توانا است»، و ده مرتبه میگوید که: أَعُوذُ بِاللَّهِ السَّمِیعِ الْعَلِیمِ؛ «پناه میبرم به خدای شنوای دانا»، پس هرگاه چیزی از این را فراموش کند، قضای آن بر او باشد».