حدیث امام جعفر صادق (ع) در کتاب الکافي جلد ۲ کِتَابُ الدُّعَاء بَابُ الدُّعَاءِ فِي أَدْبَارِ الصَّلَوَات
کتاب الدعاء · روایت شده از امام جعفر صادق عليه السلام
سند
علي بن ابراهيم عن ابيه عن ابن ابي عمير عن محمد الجعفي عن ابيه عن ابي عبد الله ع قال :
كُنْتُ كَثِيراً مَا أَشْتَكِي عَيْنِي فَشَكَوْتُ ذَلِكَ إِلَى أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع فَقَالَ أَ لاَ أُعَلِّمُكَ دُعَاءً لِدُنْيَاكَ وَ آخِرَتِكَ وَ بَلاَغاً لِوَجَعِ عَيْنَيْكَ قُلْتُ بَلَى قَالَ تَقُولُ فِي دُبُرِ اَلْفَجْرِ وَ دُبُرِ اَلْمَغْرِبِ اَللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِحَقِ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ عَلَيْكَ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اِجْعَلِ اَلنُّورَ فِي بَصَرِي وَ اَلْبَصِيرَةَ فِي دِينِي وَ اَلْيَقِينَ فِي قَلْبِي وَ اَلْإِخْلاَصَ فِي عَمَلِي وَ اَلسَّلاَمَةَ فِي نَفْسِي وَ اَلسَّعَةَ فِي رِزْقِي وَ اَلشُّكْرَ لَكَ أَبَداً مَا أَبْقَيْتَنِي
ترجمه
کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۲۴۵
از محمّد جعفی از پدرش که گفت: من بسیار از چشم خود شکایت داشتم و شکایتش را نزد امام صادق (ع) بردم، فرمود:
به تو دعائی میآموزم که برای دنیا و آخرت و درد چشمت سودمند باشد؟ گفتم: چرا، فرمود: در دنبال نماز بامداد و نماز مغرب میگوئی: بار خدایا من از تو خواهم به حق محمّد و آل محمّد بر تو که رحمت فرستی به محمّد و آل محمّد و نور در دیده من گذاری و بینائی در دینم و یقین در دلم و اخلاص در دلم و سلامت در جانم و وسعت در روزیم و شکرگزاری برای خودت تا مرا زنده میداری.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۳۰
محمد جعفی از پدرش حدیث کند که گفت: من بسیار بدرد چشم مبتلا میشدم پس از این درد بحضرت صادق علیه السّلام شکایت کردم فرمود: آیا دعائی بتو نیاموزم که برای دنیا و آخرتت (سودمند باشد) و درد چشم تو را کفایت کند؟ عرضکردم: چرا: فرمود: پس از نماز صبح و نماز مغرب میگوئی،
«اللهم انی أسألک بحق محمد و آل محمد علیک صل علی محمد و آل محمد و اجعل النور فی بصری و البصیرة فی دینی و الیقین فی قلبی و الاحلاص فی عملی و السلامة فی نفسی و السعة فی رزقی و الشکر لک ابدا ما ابقیتنی».
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۸۳
علی بن ابراهیم، از پدرش، از ابنابیعمیر، از محمد جعفی، از پدرش، از ابوعبداللَّه علیه السلام روایت کرده است که گفت: چنان بودم که بسیاری از اوقات از چشم مینالیدم و درد داشت؛ پس این را به خدمت امام جعفر صادق علیه السلام شکایت کردم. فرمود: «آیا نمیخواهی که دعایی را به تو تعلیم کنم که از برای دنیا و آخرتت نافع باشد، و کافی باشد از برای درد چشمهایت». عرض کردم: بلی، میخواهم. فرمود که: «در عقب نماز صبح و عقب نماز شام، میگویی که: اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ ... وَالشُّکْرَ لَکَ أَبَداً مَا أَبْقَیْتَنِی؛ خداوندا! به درستی که من سؤال میکنم از تو به حق محمد و آل محمد بر تو. صلوات فرست بر محمد و آل محمد، و قرار ده روشنی را در چشم من، و بینایی در دین من، و یقین در دل من، و پاکی و پاکیزگی در کار من، وسلامتی در جان من، و گشادگی بر روزی من، و شکر از برای تو همیشه، مادام که باقی گذاری مرا».