الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۱۹۰۹

ابو بصير عن ابي عبد الله ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۲۵۷ از امام صادق (ع) که علی بن الحسین (ع) را شیوه بود که این دعا را می‏خواند: بار خدایا از تو خواستارم معیشت خوبی که در همه حوائجم از آن نیرو گیرم و بدان در دوران زندگی این جهان برای آخرتم وسیله سازم بی‏آنکه مرا بدان به خوش‏گذرانیِ بیجا واداری تا سرکشی کنم یا به من آنقدر تنگ بگیری که بدبخت شوم، از رزقِ حلالت به من بده و از باران فضلت به من تفضّل کن، نعمت بخشی شایانی باشد و عطائی پیوسته و بی‏منّت سپس به واسطه بسیاری نعمتت مرا از شکرش باز مدار و به خرّمیش سرگرم مساز و به شکوفائی زیبائیش به آشوب مکش، و چندان مکاه که رنج تحصیل آن دست مرا از کردار و عبادت کوتاه سازد و سینه و دلم را از هم و تشویش آن پر کند، به من در باره روزی آنچه را عطا کن که وسیله بی‏نیازی از شرار خلقت گردد و تا آنجا به زندگی من رسا باشد که به رضوانت برسم و به تو پناهم، معبودا از شرّ دنیا و شرّ آنچه در دنیا است، دنیا را زندان من مساز و جدائی از آن را مایه اندوه من مکن، مرا از گرفتاری و آشوب آن چنان بر آور که مورد پسند باشم و کردارم در آن پذیرفته باشد و به سر منزل زندگی جاویدم برسان و با نیکانم همنشین کن بجای دنیای فنا پذیر نعمت خانه پاینده‏ام بده، بار خدایا من به تو پناه برم از تنگ دستی و پریشانی دنیا و از یورش شیاطین و سلاطین و شکنجه آنان و از ستم و دست اندازی هر که در آن به من دست‏اندازی‏ کند، بار خدایا هر که به من نیرنگ کند نیرنگش بزن و هر که آهنگ من کند آهنگ او کن و هر که به من تیغ کشد تیغش را کند کن و هر که به من آتش افروزد شعله‏اش را خاموش ساز و کفایت کن از من مکر مکّاران و بدر آور از برای من دیده کافران را و کفایت کن مرا از همّ و غمّ هر کس همّ و غمّی به من وارد می‏کند و دفع کن از من شرّ حسودان را و مرا از آن نگهدار به آرامی و وقار، وزره استوار خود را به اندامم بپوشان و مرا در حفظ حفیظ خود نهان دار و حالم را اصلاح کن و کردارم را مصدّق گفتارم بنما و به اهل و مالم برکت بده. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۳۵ حضرت صادق علیه السلام فرمود: که علی بن الحسین علیهما السلام این دعا را میخواند (که ترجمه‏اش چنین است): بار خدایا از تو خواهم معیشت خوبی که بدان وسیله بهمه حوائجم نیرو بگیرم و در این دوران زندگی بدان وسیله بآخرتم رسم، بدون آنکه مرا در آن بخوشگذرانی وادار کنی تا در نتیجه سرکش شوم یا بر من تنگ گیری که بدبخت شوم، روزی مرا از روزی حلال خود وسیع گردان و از باران فضلت بر من فرو ریز، و نعمتی پیوسته و عطائی بی‏منت (بمن ده) سپس بواسطه زیادی آن مرا از شکر آن باز مدار که خرمی آن مرا بخود سرگرم سازد، و درخشندگی شکوفه‏هایش مرا گول زند (یا گمراه سازد) و کمی آن مرا دچار مساز که رنج تحصیل آن مرا از کردار و عبادتم باز دارد و اندوه بدست آوردنش سینه‏ام را فرا گیرد، بار خدایا چندان روزی بمن بده برای بی‏نیازی از بدان خلقت، و وسیله‏ای باشد که مرا بخشنودی (یا رضوانت) برساند، و ای خدای من بتو پناه برم از شر دنیا و شر آنچه در آنست، دنیا را بر من زندان مساز، و جدائی آن را اندوه من مکن، مرا از فتنه‏هایش بیرون بر بدانسان که مورد پسند باشم، و کردارم مورد پذیرش باشد که بخانه جاویدان زندگی و محل سکونت نیکانم برساند، و بجای دنیای فانی نعمتهای خانه باقی را بمن ارزانی کن، بار خدایا من بتو پناه برم از تنگدستی و سختی و پریشانیهای دنیا و حمله شیاطین و سلاطین آن و از شکنجه‏هایش، و از ستم آنکه در این دنیا بمن ستم کند. بار خدایا هر که بمن کید کند با او کید کن، و هر که آهنگ من کند آهنگ او کن، و تیغ‏ آن کس که بروی من تیغ کشد تیغش را کند نما، و آتش آن کس که برای من آتش افروزد خاموش ساز، و مکر مکرکنندگان را از من کفایت کن، و چشم کافران را از توجه بمن از بیخ درآور، و اندوه آن کس که اندوهش را بر من وارد کند کفایت نما، و شر حسودان را از من باز دار، و با آرامش خود مرا از آن نگهدار، و زره نگهبان خود را بمن بپوشان، و مرا در پرده پوشاننده خود مستور دار، و حالم را اصلاح کن و گفتارم را بکردارم تصدیق کن (یعنی کردارم را گواه راست گفتارم کن) و در باره خاندان و مالم برکت بمن ده». محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۴۹۳ ابوبصیر، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «علی‏بن الحسین علیه السلام خدا را به این دعا می‏خواند: اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ حُسْنَ الْمَعِیشَةِ ... وَبَارِکْ لِی فِی أَهْلِی وَمَالِی؛ خداوندا! به درستی که من سؤال می‏کنم از تو خوبی زندگانی را، زندگانی که نیرومند شوم به آن بر همه حاجت‏های من، و بپیوندم به آن در زندگی به سوی آخرت من، از غیر آنکه نعمت دهی مرا در آن، پس از اندازه درگذرم، یا تنگ گیری به آن بر من، پس بدبخت شوم. وسعت ده بر من از حلال روزی خود، و انعام کن بر من از سبب فضل خود، نعمتی از خود، که تمام و کامل باشد، و بخششی غیر بریده‏شده. پس مشغول مکن مرا از شکر نعمت خود، به بسیار کردن از آن، که مشغول سازد مرا نیکویی آن، و در بلا افکند آرایش‏های منظر خوب و تازگی آن، و نه به اندک گردانیدن بر من از آن، که کوتاه کند کار مرا رنج آن، و پر کند سینه مرا اندوه آن. عطا کن به من از آن، ای خدای من! بی‏نیازی را از بدی آفریدگان تو، و کفایتی [که‏] در بیابم بر آن خشنودی تو را، و پناه می‏برم به تو، ای خدای من! از بدی دنیا و از بدی آن‏چه در آن است، و مگردان بر من دنیا را زندان، و نه جدایی آن را بر من اندوه. بیرون بر مرا از آزمایش آن، خشنود شده از من، پذیرفته شده در آن کار من، به سوی خانه زندگی و جای‏های آرام نیکان، و بدل بده به من به دنیای نیست و نابودشونده، نعمتِ خانه‏ای باقی. خداوندا! به درستی که من پناه می‏برم به تو از تنگی آن و جنبش آن، و سطوت‏های دیوهای سرکش آن، و صاحبان سلطنت آن، و عقوبت آن، و از ستمگری که ستم‏کند بر من در آن. خداوندا! هر که کِیْد کند با من، پس کید کن با او، و هر که اراده کند مرا، پس اراده کن او را، و کُند کن از من، تیزی کسی که برپا کرده از برایم تیزی خود را، و فرو نشان از من، آتش کسی که برافروخته است از برایم آتش‏زنه خود را، و کفایت کن از من، مکر مکرکنندگان، و بِران از من، چشم‏های کافران را، و کفایت کن از من، اندوه آنکه درآورده است بر من اندوه خود، و بازدار از من، بدی حسد برندگان، و نگاه دار مرا از آن به آرام و آسایش، و درپوشان به من‏ زره خود را که استوار است، و زنده بدار مرا در پرده خود که نگاه‏دارنده است، و به صلاح آور از برایم حال مرا در میان من و میان تو، و میان من و میان آفریدگان تو، و راست گردان گفتار مرا به کردار من، و برکت ده از برایم در اهل من و مال من» «۱». ( ۱). در بعضی از نسخ به جای« وَافْضَلْ عَلَیّ»،« وَ أَفِضْ عَلَیَّ» واقع است، و آن امر است از افاضه به معنی ریزانیدن آب، و در بعضی به جای« دَارالْحَیَوَان»،« دَارالْخُلُود» است؛ یعنی خانه جاوید، و در بعضی به جای« وَأحْیِنِی فِی سترِکَ»:« وَأَخْبِئْنِی‏» واقع است؛ و آن امر است از اخباء. و در بعضی« أَجِنَّنِی‏» است؛ و آن امر است از اجنان. و هر دو به معنی پوشیدن و پنهان کردن است.( مترجم)