کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۳۰۷
از ابراهیم بن محمد بن هارون که به امام باقر (ع) نوشت و پرسید از پناه به خدا در باره بادهائی که برای کودکان رخ میدهد، در پاسخ، به خط خود این دو عوذه را نگاشت و صالح (راوی حدیث) معتقد است که آنها را برای ابراهیم فرستاد: «اللَّه اکبر اللَّه اکبر، اشهد ان لا اله الّا اللَّه، اشهد ان محمداً رسول اللَّه، اللَّه اکبر اللَّه اکبر، لا اله الّا اللَّه، و لا ربّ لی الّا اللَّه، له الملک و له الحمد لا شریک له، سبحان اللَّه، ما شاء اللَّه کان و ما لم یشأ لم یکن، اللهم ذا الجلال و الاکرام، ربّ موسی و عیسی و ابراهیم الذی وفّی اله إِبْراهِیمَ وَ إِسْماعِیلَ وَ إِسْحاقَ وَ یَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ، لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَکَ مع ما عددت من آیاتک و بعظمتک و بما سألک به النبیّون و بأنّک رب الناس، کنت قبل کل شیء و انت بعد کل شیء، اسألک باسمک الذی تمسک به السماوات ان تقع علی الارض الّا بأذنک و بکلماتک التامّات التی تحیی به الموتی ان تجیر عبدک فلان (نام او را برد) من شرّ ما ینزل من السماء و ما یعرج الیها و ما یخرج من الأرض و ما یلج فیها و سَلامٌ عَلَی الْمُرْسَلِینَ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِینَ» و نیز بخطش نگاشت: «بسم اللَّه و باللَّه و الی اللَّه و کما شاء و اعیذه بعزة اللَّه و جبروت اللَّه و قدرة اللَّه و ملکوت اللَّه هذا الکتاب من اللَّه شفاء لفلان بن فلان (ابن) عبدک و ابن امتک عبدی اللَّه صلّی اللَّه علی محمد و آله
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۳۶۱
صالح بن سعید از ابراهیم بن محمد بن هارون حدیث کند که بحضرت أبی جعفر علیه السلام نوشت و از آن حضرت دعائی برای بادهائی که کودکان بدان دچار گردند درخواست، حضرت بخط خود این دو دعا را نوشت، و صالح (بن سعید) معتقد بود که آن حضرت این دو دعا را بخط خود برای ابراهیم فرستاد (یا ابراهیم دعاها را که بخط حضرت بود برای صالح فرستاد).
«اللَّه اکبر اللَّه اکبر اللَّه اکبر اشهد ان لا اله الا اللَّه اشهد أن محمدا رسول اللَّه، اللَّه اکبر اللَّه اکبر، لا اله الا اللَّه و لا رب لی الا اللَّه، له الملک و له الحمد لا شریک له سبحان اللَّه، ما شاء اللَّه کان و ما لم یشأ لم یکن اللهم ذا الجلال و الاکرام. رب موسی و عیسی و ابراهیم الذی وفی، اله ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و و یعقوب و الاسباط، لا اله الا انت، سبحانک ما عددت من آیاتک و بعظمتک و بما سألک به النبیون و بانک رب الناس، کنت قبل کل شیء أسألک باسمک الذی تمسک به السماوات ان تقع علی الارض الا باذنک، و بکلماتک التامات التی تحیی به الموتی أن تجیر عبدک فلانا (نام آن کودک را ببرد) من شر ما ینزل من السماء و ما یعرج الیها، و ما یخرج من الارض و یا یلج فیها و سَلامٌ عَلَی الْمُرْسَلِینَ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِینَ»
. و نیز بخط مبارکش باو نوشت:
«بسم اللَّه و باللَّه و الی اللَّه و کما شاء اللَّه و اعیذه بعزة اللَّه و جبروت اللَّه و قدرة اللَّه و ملکوت اللَّه هذا الکتاب من اللَّه شفاء لفلان بن فلان عبدک و ابن امتک (و نام او و پدرش را ببرد) عبدی اللَّه صلی اللَّه علی محمد و آله» یا «علی رسول اللَّه و آله».
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۵۳۷
ابو العبّاس محمد بن جعفر، از محمد بن عیسی، از صالح بن سعید، از ابراهیم بن محمد بن هارون روایت کرده است که او به امام محمد باقر علیه السلام نوشت و از آن حضرت عوذه و افسونی میخواست از برای بادها که عارض کودکان میشود؛ پس آن حضرت به خطّ خویش این دو عوذه را نوشت و به سوی او فرستاد، و صالح چنان دانسته بود که هارون هر دو را به سوی ابراهیم فرستاده بود به خطّ آن حضرت: «اللَّهُ أَکْبَرُ، اللَّهُ أَکْبَرُ، اللَّهُ أَکْبَرُ ... وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ؛ خدا بزرگ است. خدا بزرگتر است. خدا بزرگتر است. گواهی میدهم به اینکه نیست خدایی، مگر خدا. گواهی میدهم به اینکه محمد، فرستاده خدا است. خدا بزرگتر است. نیست خدایی، مگر خدا، و نیست پروردگاری مرا، مگر خدا. او را است پادشاهی و او را است ستایش. نیست شریکی او را. پاک و منزّه میشمارم خدا را. آنچه خواست خدا، بود، و آنچه نخواست، نبود. خداوندا! ای خداوند بزرگواری و نوازش! پروردگار موسی و عیسی و ابراهیم که مبالغه فرمود در وفا کردن! خدای ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و سبط ها! نیست خدایی، مگر تو. پاک و منزّهی، با آنچه شمردی یا شمردم از نشانههای تو و به بزرگی تو، به آنچه سؤال کردهای به آن پیغمبران، و به اینکه پروردگار مردمان بودی پیش از هر چیزی، و تویی بعد از هر چیزی. سؤال میکنم تو را به نام تو، که نگاه میداری به آن آسمانها را که فرو افتد بر زمین، مگر به اذن تو، و به سخنان تو که تمام و کامل است، که پناه دهی بنده خود، فلانی را، از بدی آنچه فرود آید از آسمان، و آنچه بالا رود به سوی آن، و آنچه بیرون آید از زمین، و آنچه داخل شود در آن، و سلام بر پیغمبران مرسل، و ستایش مر خدایی را است که پروردگار جهانیان است».
و نیز به خطّ خویش به سوی او نوشت که: «بِسْمِ اللَّهِ، وَ بِاللَّهِ ... صَلَّی اللَّهُ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ؛ به نام خدا و به خدا و به سوی خدا، و چنان که خواست خدا، و پناه میدهم او را به عزّت خدا، و مرتبه و جلالت و عظمت خدا، و قدرت خدا، و پادشاهی خدا. این نوشته، شفایی است از برای فلان، پسر فلان، پسر بنده تو، و پسر کنیز تو که بنده خدا [است]. صلوات فرستد خدا بر محمد و آل او».