الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۲۰۴۰

محمد بن يحيي عن احمد بن محمد بن عيسي عن محمد بن خالد و الحسين بن سعيد جميعا عن النضر بن سويد عن يحيي الحلبي عن عبد الله بن مسكان عن يعقوب الاحمر قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۴۱۳ از یعقوب احمر، گوید: به امام صادق (ع) گفتم: قربانت، راستی که به من همومی و گرفتاریهائی رسیده که هر خیر و نیکی را از دستم ربوده تا برسد به قرآن که قسمتی از آن از یادم رفته است. گوید: آن حضرت در هنگام این گزارش چون به نام قرآن رسیدم در هراس شد، سپس فرمود: راستی مردی است که سوره‏ای از قرآن را فراموش می‏کند و آن سوره روز قیامت نزد او آید تا اینکه از یکی درجات بهشت بر او سرازیر شود و به او گوید: بر تو درود، در پاسخ او گوید: درود بر تو، تو کیستی؟ بگوید: من فلان سوره‏ام که مرا ضایع گذاشتی و ترک کردی، اما اگر به من چسبیده بودی، تو را به این درجه می‏رسانیدم سپس با انگشتش اشاره کرد، سپس فرمود: بچسبید به قرآن و آن را بیاموزید، راستی برخی مردمند کمه قرآن یاد گیرند برای شهرت تا گویند: فلانی قرآن‏دان است، و برخی آن را برای آوازه‏خوانی یاد گیرند تا گویند: فلانی خوش آواز است، و در این آموزش خیری نیست، و برخی آن را یاد گیرند و در شب و روز به عمل بدان قیام کنند و توجّه ندارند که کسی آن را بداند یا نداند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۱۱ یعقوب احمر گوید: بحضرت صادق علیه السّلام عرضکردم: قربانت گردم هر آینه بمن اندوهها و ناراحتیهائی رسیده که چیزی از خیر و نیکی برایم نگذارده و همه را از کفم ربوده تا بدان جا که قسمتی از قرآن را از یادم برده، گوید: آن حضرت از این جریان که گفتم: چون بنام قرآن رسیدم ناراحت شد سپس فرمود: همانا مرد سوره‏ای از قرآن را فراموش کند پس روز قیامت نزدش آید تا از برخی از درجه‏های بهشت باو سر کشد و گوید: سلام علیک، گوید: و علیک السلام تو کیستی؟ گوید: من فلان سوره هستم که مرا ضایع گذاردی و رها ساختی، آگاه باش که اگر بمن چسبیده بودی تو را باین درجه میرساندم سپس با انگشت اشاره کرده فرمود: بر شما باد بقرآن پس بیاموزید آن را، زیرا برخی از مردم هستند که قرآن را بیاموزند که گفته شود: فلان کس قرآن خوان است، و برخی برای آوازه‏خوانی آن را یاد گیرند که بگویند: فلانی خوش صدا است، و در اینها خیری نیست، و برخی هستند که آن را یاد گیرند و دستورات آن را در شب و روز انجام دهند، و توجه ندارند که کسی بداند یا نداند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۶۲۹ محمد بن یحیی، از احمد بن محمد بن عیسی، از محمد بن خالد و حسین بن سعید، هر دو، از نضر بن سوید، از یحیی حلبی، از عبدللَّه بن مسکان، از یعقوب احمر روایت کرده‏اند که گفت: به خدمت امام جعفر صادق علیه السلام عرض کردم که: فدای تو گردم! به درستی که اندوه‏ها و چیزی چند به من رسیده، که چیزی از خوبی نمانده، مگر آنکه قدری از آن از من رها شده و آن را فراموش کرده‏ام، حتی قرآن، که قدری از آن از من رها شده و فراموش نموده‏ام. یعقوب گفت که: پس حضرت در نزد این سخن، در هنگامی که قرآن را ذکر کردم، فزع نمود و ترسید. بعد از آن، فرمود: «به درستی که مردی سوره‏ای از قرآن را فراموش می‏کند. پس آن سوره از قرآن در روز قیامت به نزد او می‏آید، تا آنکه از درجه بلندی از بعضی از درجات بهشت بر او مشرف می‏شود و می‏گوید که: السّلام علیک. پس آن مرد در جواب می‏گوید که: و علیک السّلام، تو کیستی؟ می‏گوید که: من فلان سوره‏ام که مرا ضایع کردی و ترک نمودی مرا. بدان و آگاه باش! که اگر به من مستمسّک می‏شدی، هر آینه تو را به این درجه می‏رسانیدم». پس به انگشت خود اشاره نمود. بعد از آن، فرمود: «بر شما باد به قرآن، که آن را بیاموزید. پس به درستی که از جمله مردمان کسی هست که قرآن را بیاموزد، از برای اینکه گفته شود که: فلانی قاری است، و از جمله ایشان کسی هست که آن را بیاموزد، از برای اینکه به آن آواز را طلب کند (و به آواز خوش بخواند)، تا آنکه گفته شود که: فلانی خوش‏آواز است، و در این دو کس، هیچ خوبی نیست، و از جمله ایشان کسی هست که آن را می‏آموزد، پس در شب و روزها به آن قیام می‏نماید و آن را می‏خواند، پروا نمی‏کند که کسی آن را بداند، یا کسی آن را نداند».