الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۲۰۷۱

عده من اصحابنا عن سهل بن زياد عن يعقوب بن اسحاق الضبي عن ابي عمران الارمني عن عبد الله بن الحكم عن جابر عن ابي جعفر ع قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۴۳۵ جابر گوید: به امام باقر (ع) گفتم: مردمی باشند که چون به آیه‏ای از قرآن یاد آوری شوند یا برای آنها باز گفته شود یکی از آنان بیهوش می‏شود تا چنان می‏نماید که اگر دستش یا پایش را ببرند نمی‏فهمد، فرمود: سبحان اللَّه این کار شیطانی است به این کار توصیف نشدند و مأمور نیستند همانا تأثّر از قرآن به نرمش و رقّت قلب و اشک ریختن و هراس است. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۲۱ جابر گوید: بحضرت باقر علیه السلام عرضکردم: مردمی هستند که چون آیه‏ای از قرآن را ذکر کنند و یا برای آنان خوانده شود مدهوش گردند و چنان مینماید که اگر دستها یا پاهایش را ببرند نمی‏فهمد؟ فرمود: سبحان اللَّه این کار شیطان است بچنین چیزی توصیف نشده‏اند، و همانا تأثر از قرآن باینست که دل نرم شود و برقت قلب و اشک ریختن و ترس است. و بسند دیگر نیز جابر این حدیث را از آن حضرت علیه السلام روایت کرده است. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۶۴۵ چند نفر از اصحاب ما روایت کرده‏اند، از سهل بن زیاد، از یعقوب بن اسحاق ضبّی، از ابو عمران ارمنی، از عبداللَّه بن حکم، از جابر، از امام محمد باقر علیه السلام که گفت: گفتم: به درستی که گروهی هستند که چون چیزی از قرآن را یاد کنند، یا به آن حدیث شوند، یکی از ایشان غش می‏کند و بیهوش می‏شود، به حدّی که می‏بینیم، یا چنان دیده می‏شود که یکی از ایشان، اگر دست‏ها یا پای‏هایش بریده شود، به آن شاعر نمی‏شود و نمی‏فهمد. فرمود: «سبحان اللَّه! این کردار از شیطان است. به این فعل وصف نشده‏اند، و خدا ایشان را مدح نفرمود. جز این نیست که آنچه به آن وصف شده‏اند، نرمی و رقّت است، و قطره اشک (یا آنکه چشم ایشان پیوسته اشک ریزد، بنابر اختلاف نسخ کافی)، و ترس از خدا». ابو علی اشعری، از محمد بن حسان، از ابی عمران ارمنی، از عبد اللّه بن حکم، از جابر، از امام محمد باقر علیه السلام مثل این را روایت کرده است.