الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۲۰۹۵

عنه عن احمد بن بكر عن صالح عن سليمان الجعفري عن ابي الحسن ع قال سمعته يقول :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۴۵۳ از سلیمان جعفری از ابی الحسن (ع) گوید: شنیدمش می‏فرمود: هیچ کس نباشد که از دوران کودکی تعهّد کند که در هر شب قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ و قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ را هر کدام سه بار و قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ را صد بار بخواند، و اگر نتواند قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ را پنجاه بار بخواند، جز اینکه خدا عز و جل هر گونه نزول و تعرّض کودکی و مرض تشنگی و فساد معده و جوشش خون را از او دفع کند تا وقتی بدان مواظبت کند تا پیر شود، و اگر خود را پابند آن کند یا دیگری او را بر آن وادارد تا روزی که خدا عز و جل جانش را بگیرد، محفوظ بماند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۲۹ سلیمان جعفری گوید: از حضرت أبی الحسن علیه السّلام شنیدم که میفرمود: هیچ کس نیست که از دوران کودکی بعهده گیرد که در هر شب سوره‏ قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ‏ و سوره‏ قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ‏ را هر کدام سه بار بخواند و سوره‏ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ را صد بار و اگر نتواند پنجاه بار بخواند جز اینکه خدای عز و جل از او بگرداند هر نوع دیوانگی و جن‏زدگی و پیش آمدهائی که کودکان دچارش شوند، و نیز مرض تشنگی و فاسد شدن معده و جوشش خون را تا زمانی که بدان مداومت کند تا به پیری رسد، و اگر خود را بخواندن آن پابند کند یا دیگری بر آن وادارش کند (یعنی اگر خودش سواد ندارد یا خواندن نتواند بر او بخوانند) تا روزی که خدای عز و جل جانش را بگیرد محفوظ ماند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۶۵۹ از او، از احمد، از بکر بن صالح، از سلیمان جعفری، از امام موسی کاظم علیه السلام روایت است که گفت: شنیدم از آن حضرت که می‏فرمود: «هیچ‏کس نیست که در حدّ صبا و طفولیّت قصد کند در هر شبی خواندن سوره «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ» و «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ» را، هر یک سه مرتبه، و سوره «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» را صد مرتبه؛ پس اگر نتواند، پنجاه مرتبه (یعنی کسی این سوره را به شماره‏ای که ذکر شد، در هر شب از روی قصد نخوانده)، مگر آنکه خدای عز و جل از او دور گردانیده هر دیوانگی یا مرض‏هایی را که عارض کودکان می‏شود، و استسقا و فساد معده و غلبه خون، همیشه، مادامی که این را عادت داشته باشد (یا او را به این عادت دهند و آشنا کنند)، تا آنکه پیری به او برسد. پس اگر خود را بر این تعهّد دهد و بر این مداومت کند، یا او را تعهّد و مداومت دهند، در حفظ خدا باشد، تا روزی که خدای عز و جل جانش را بگیرد».