الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۲۱۰۲

علي بن ابراهيم عن ابيه عن علي بن معبد عن ابيه عمن ذكره عن ابي عبد الله ع انه قال :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۴۶۱ از امام صادق (ع) فرمود: از خواندن سوره إِذا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزالَها خسته نشوید زیرا هر که نمازهای نافله خود را با آن بخواند خدای عز و جل هرگز او را به زمین لرزه دچار نکند و بدان به برق‏زدگی نمیرد و به هیچ آفتی در دنیا دچار نگردد تا بمیرد، و چون بمیرد یک فرشته کریمی از جانب پروردگارش بدو فرود آید و بالای سرش نشیند و گوید: ای ملک الموت جان دوستِ خدا را آسان بگیر زیرا که او بسیار مرا یاد می‏کرد، و این سوره را می‏خواند و سوره اذا زلزلت هم همین سفارش را به ملک الموت می‏کند و ملک الموت می‏گوید: پروردگارم به من فرمان داده که از این شخص حرف‏شنو باشم و فرمان او را برم و جان او را نگیرم تا خودش دستور دهد به من که جان او را بگیرم و چون خودش فرمان داد جانش را می‏گیرم. و پیوسته ملک الموت در بر او بماند تا خودش خواهد که جانش را بستاند و چون پرده از برابر دیده‏اش به کنار رود منازلِ خود را در بهشت بنگرد و جانش به آسانترین روشی بر آید و سپس هفتاد هزار فرشته جانِ او را تا به بهشت بدرقه کنند و او را شتابان به بهشت رسانند. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۳۴ و نیز آن حضرت علیه السّلام فرمود: از خواندن سوره‏ إِذا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزالَها خسته نشوید زیرا هر کس در نمازهای نافله خود آن سوره را بخواند هرگز خدای عز و جل او را بزمین لرزه گرفتار نکند و بدان نمیرد و (نیز) ببرق زدن و آفتهای دیگر دنیا دچار نگردد تا بمیرد، و چون بمیرد فرشته کریمی از جانب پروردگارش بر او فرود آید و بالای سرش بنشیند پس گوید: ای ملک الموت با دوست خدا مدارا کن (و جانش را بآسانی بگیر) زیرا که او بسیار مرا یاد میکرد و این سوره را میخواند و آن سوره نیز بملک الموت مانند همین حرف را بگوید، و ملک الموت گوید: پروردگارم بمن فرمان داده که گوش بفرمان و مطیع او باشم و جانش را نگیرم تا بدان دستور دهد، و چون خودش دستور داد آنگاه جانش را بگیرم، و پیوسته ملک الموت نزد او است تا خود او بگرفتن جانش دستور دهد، و چون پرده از برابر دیده‏اش بکنار رود منزلهای خود را در بهشت ببیند، و جانش بآسانترین وجهی بیرون رود، سپس جان او را هفتاد هزار فرشته تا بهشت بدرقه کنند و شتابانه او را ببهشت رسانند. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۶۶۹ علی بن ابراهیم، از پدرش، از علی بن معبد، از آنکه او را ذکر کرده، از امام جعفر صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: «از خواندن سوره «إِذا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزالَها» ملال به هم مرسانید؛ زیرا که هر که در نمازهای نافله که به جا می‏آورد، قرائتش به این سوره باشد، خدای عز و جل هرگز او را به زلزله مبتلی نگرداند و به آن نمیرد، و نه به صاعقه و آفتی از آفت‏های دنیا، تا بمیرد، و چون هنگام مردنش رسد، فرشته بزرگواری از نزد پروردگارش بر او فرود آید و در بالای سرش بنشیند، و از جانب خدا به ملک موت بگوید که: ای ملک موت! با دوست خدا نرمی و مدارا کن، که او بسیار مرا یاد می‏کرد، و این سوره را بسیار می‏خواند، و این سوره، مثل آن را به ملک موت می‏گوید. پس ملک موت می‏گوید که: پروردگار من، مرا امر فرمود که سخن او را بشنوم و او را اطاعت کنم، و روحش را از بدنش بیرون نبرم، تا مرا به آن امر کند. پس چون مرا امر کند، روحش را بیرون خواهم برد و قبض آن خواهم کرد، و پیوسته ملک موت در نزد او باشد، تا آنکه او را به قبض روحش امر کند، در وقتی که پرده از پیش دیده او برگرفته شود، و منزل‏های خود را در بهشت ببیند. پس روحش بیرون آید یا ملک موت آن را قبض نماید، در نرم‏ترین چیزی که می‏باشد از علاج و چاره و درمان (یعنی در نهایت سهولت و آسانی). بعد از آن، هفتاد هزار فرشته روح او را مشایعت کنند و به همراهش روند، و به زودی آن را به بهشت رسانند».