کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۴۷۵
از سالم بن سلمه، گوید: مردی برای امام صادق (ع) چند کلمه از قرآن خواند که من گوش میکردم و نبود به روشی که مردم میخوانند، امام صادق (ع) به او فرمود: از این قرائت خودداری کن و چنان قرائت کن که مردم امروزه قرائت میکنند تا امام قائم (ع) ظهور کند و هر گاه امام قائم (ع) ظهور کرد، کتاب خدا عز و جل را بر حدّ و قرار خود میخواند و آن مصحفی را که علی (ع) نوشته بود بیرون آورد و فرمود: علی (ع) این مصحف را برای مردم بیرون آورد هنگامی که از آن فراغت یافت و آن را نوشت و به آنها فرمود: این است کتاب خدا عز و جل چنانچه آن را نازل کرده است بر محمد (ص) و من آن را از دو لوح فراهم آوردم، در پاسخ او گفتند: هم اکنون در نزد ما مصحفی است که همه قرآن در آن گرد آمده است و ما نیازی بدان نداریم، پس فرمود: هلا به خدا سوگند آن را پس از امروز خود نخواهید دید تا هرگز همانا بر من بایست که شما را بدان گزارش دهم هنگامی که فراهمش کردم تا آن را بخوانید.
مصطفوی, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۴۳
سالم بن سلمة گوید: مردی برای حضرت صادق علیه السّلام قرآن میخواند (و آن حضرت گوش میداد) و من شنیدم که حروفی از آن که میخواند آن طور که مردم میخوانند نبود (و از نظر حروف و قرائت تفاوت داشت با آنچه مردم میخوانند) حضرت صادق علیه السّلام فرمود: از این قرائت خودداری کن (و این گونه نخوان بلکه) همانسان که مردم قرائت میکنند (و میخوانند) تو نیز بخوان تا آنگاه که حضرت قائم علیه السّلام بیاید و چون حضرت قائم علیه السّلام آید کتاب خدای عز و جل را بر حد خودش خواهد خواند و آن مصحفی که علی علیه السلام نوشته است بیرون آورد، و فرمود: که علی علیه السلام پس از فراغت از آن برای مردم آورد و بآنها فرمود: این است کتاب خدا آنچنان که خدا بر محمد (ص) نازل کرده است و من از دو لوح آن را فراهم کردهام، مردم گفتند: نزد ما مصحفی است که قرآن در آن گرد آمده و ما باین (قرآن تو) نیازی نداریم، علی علیه السلام فرمود: هان بخدا سوگند که هرگز پس از امروز آن را نخواهید دید، و فقط بر من (لازم) بود که پس از فراهم کردن و جمع کردنش شما را بدان آگاه کنم تا آن را بخوانید.
محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۶۸۳
محمد بن یحیی، از محمد بن حسین، از عبد الرحمان بن ابی هاشم، از سالم بن سلمه روایت کرده است که گفت: مردی حروفی چند از قرآن را بر حضرت امام جعفر صادق علیه السلام خواند، و من گوش میدادم و میشنیدم، و آن حروف و کلمات به طوری که مردم آنها را میخوانند، نبود. حضرت صادق علیه السلام فرمود که: «بس کن و از این قرائت باز ایست، و چنان که مردمان میخوانند، بخوان، تا آنکه قائم آل محمد برپا شود. پس چون قائم ظاهر شود، کتاب خدای عز و جل را بخواند بر حدّ و اندازه آن (یعنی به وضعی که در اصل بوده)، و مصحفی را که علی علیه السلام نوشته بیرون خواهد آورد». و فرمود که: «علی علیه السلام آن مصحف را به سوی مردم بیرون آورد، در هنگامی که از جمع آن فارغ شده و آن را نوشته بود.
پس به ایشان فرمود که: اینک، کتاب خدای عز و جل است، چنان که آن را بر محمد صلی الله علیه و آله فرو فرستاده، و من آن را از دو لوح جمع کردهام «۱».
پس گفتند که: آن، همین است که در نزد ما است، مصحفی جامع که قرآن در آن است، و ما را در این حاجتی نیست. حضرت فرمود: بدانید و آگاه باشید! به خدا سوگند که بعد از این روز که درآیند، هرگز این مصحف را نخواهید دید. جز این نیست که بر من بود که شما را خبر دهم، در آن هنگام که آن را جمع کردم، تا آنکه آن را بخوانید». ( ۱). و احتمال دارد که معنی این باشد که: من آن را در دو لوح جمع کردهام، و لوح، شانه گوسفند و تخته چوب و استخوان را گویند. و بنابر اوّل، مراد از آن، دو دل پاک است که دل آن حضرت و دل پیغمبر است که به منزله لوح محفوظند، یا سینه جبرئیل و سینه محمد صلی الله علیه و آله.( مترجم)