الکافی (ط - الاسلامیه) - جلد ۲، حدیث ۲۱۳۵

ابو علي الاشعري عن محمد بن عبد الجبار و محمد بن اسماعيل عن الفضل بن شاذان جميعا عن صفوان بن يحيي عن ابي اسامه زيد الشحام قال قال لي ابو عبد الله ع :

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۶, ۴۸۵ از ابی اسامه زید شحّام گوید: امام صادق (ع) به من فرمود: به هر کدام که می‏دانی از من فرمان می‏برند و به گفته من عمل می‏کنند سلامِ مرا برسان، و من به شما سفارش می‏کنم به تقوای خدای عز و جل و ورع در دیانتِ خود و کوشش برای خدا و راستگوئی و پرداخت امانت و طول دادنِ سجده و خوش همسایگی که محمد (ص) اینها را آورده است. امانتِ هر که به شما امانت سپرده پس‏ دهید، خوش کردار باشد یا بدکار زیرا رسول خدا (ص) را شیوه این بود که می‏فرمود: نخ و سوزنی را هم به صاحبش بپردازید. با تیره خود پیوست کنید و بر سرِ جنازه مرده‏هاشان حاضر شوید و از بیمارهاشان عیادت کنید و حقوقِ آنها را بپردازید زیرا هر مردی از شماها هر گاه در دینِ خود ورع داشته باشد و راست گوید و امانت را بپردازد و با مردم خوش رفتاری کند و گفته شود این جعفری است من شاد می‏شوم و از او شادی بر من وارد می‏شود و گفته می‏شود این اثرِ پرورش جعفر است، به خدا سوگند که پدرم برایم باز گفت که: مردی در میان یک قبیله از شیعه‏های علی (ع) بود و زیورِ آن قبیله بشمار می‏رفت از همه بهتر امانت را می‏پرداخت و حقوق را مراعات می‏کرد و راستگوتر بود و همه وصیّت و امانت خود را بدو می‏سپردند از همه مردم عشیره که از او پرسش می‏کردی می‏گفتند: چه کسی مانندِ فلانی است، راستی که او از همه ماها امانت پردازتر و راستگوتر است. مصطفوی‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۴, ۴۴۸ زید شحام گوید: حضرت صادق علیه السلام بمن فرمود: بهر کس از مردم که ببینی پیروی از من کنند و بگفتار من عمل کنند سلام مرا برسان، و من بشما سفارش کنم که نسبت بخدا عز و جل تقوی داشته باشید و در دین خود پارسا باشید و در راه خدا کوشش کنید، و براستگوئی و باداء امانت و طول دادن سجده و نیکی با همسایه شما را سفارش میکنم زیرا محمد صلی اللَّه علیه و آله همین دستورات را آورده است هر که بشما امانت سپرده باو پس بدهید نیکرفتار باشد یا بدکردار، زیرا رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله دستور میداد که سوزن و نخ را نیز بصاحبش پس دهید، و با فامیل خود پیوند داشته باشید، و بجنازه‏ مرده‏هاشان حاضر شوید، و بیمارانشان را عیادت کنید، و حقوقشان را بپردازید، زیرا هر کس از شما که در دینش پارسا باشد و راستگو باشد و امانت را بصاحبش برگرداند و اخلاقش با مردم خوب باشد گویند: این جعفری است و این مرا شاد کند و از جانب او شاید در (دل) من آید و گویند: این روش پسندیده جعفر (بن محمد) است بخدا سوگند پدرم برای من حدیث کرد که مردی از شیعیان علی علیه السلام در قبیله‏ای بود و زینت آن قبیله بشمار میرفت، از همه آنها در پرداخت امانت بهتر بود، و حقوقشان را بهتر مراعات میکرد، و در گفتار راستگوتر بود، و سفارشات و همه وصیتهای اهل قبیله و سپردهاشان را آنان بدو می‏سپردند و چون از او پرسش میکردی میگفتند: کیست مثل فلان کس؟ او در پرداخت امانت و راستگوئی از همه ما بهتر است. محمدعلی اردکانی, تحفة الأولیاء( ترجمه أصول کافی) - جلد ۴, ۶۹۳ ابو علی اشعری روایت کرده است، از محمد بن عبد الجبّار و محمد بن اسماعیل، از فضل بن شاذان، و هر دو، از صفوان بن یحیی، از ابو اسامه زید شحّام که گفت: امام جعفر صادق علیه السلام به من فرمود که: «سلام مرا برسان به هر که ببینی که مرا اطاعت می‏کند از ایشان، و گفتار مرا می‏گیرد و به آن عمل می‏کند. و شما را وصیّت می‏کنم و امر می‏نمایم به تقوی و پرهیز از خدای عز و جل، و پارسایی در دین خود، و سعی و کوشش در طاعت از برای خدا، و راستی سخن و خبر که در آن دروغ نگویید، و ادای امانت، و طول سجود، و نیکی همسایگی، که محمد صلی الله علیه و آله با اینها آمده و این امور را آورده است. امانت را برسانید به کسی که شما را بر آن امین داشته؛ خواه نیکوکار باشد و خواه نابکار؛ زیرا که رسول خدا صلی الله علیه و آله به ادای رشته و سوزن امر می‏فرمود. خویشان خویش را صله کنید، و به جنازه‏های ایشان حاضر شوید، و بیماران ایشان را عیادت کنید، و حقوق ایشان را ادا نمایید. پس به درستی که مردی از شما، چون در دینش پارسایی کند، و در حدیث راست گوید، و امانت را به صاحبش‏ برساند، و خُویش با مردم خوش باشد، گفته می‏شود که: اینک، جعفری است (یعنی منسوب به سوی حضرت امام جعفر و شیعه او است)، و این امر، مرا شاد می‏کند، و از آن، خوشحالی و سرور بر من داخل می‏شود. و گفته می‏شود که: این ادب، ادب و هنر جعفر است. و چون بر غیر این باشد (که مذکور شد)، بلا و زحمت و ننگش بر من داخل می‏شود و می‏گویند که: این ادب جعفر است؛ پس به خدا سوگند که پدرم علیه السلام مرا حدیث کرد که: مردی از شیعیان علی علیه السلام بود که در قبیله‏ای بود، و زینت آن قبیله می‏بود. از همه ایشان امانَت را به صاحبش ردکننده‏تر، و از ایشان حقوق را به جاآورنده‏تر، و راستگوترینِ ایشان بود در باب سخن و خبر. همه وصایا و امانت‏های ایشان به سوی او و در نزد او بود، و آن قبیله و خویشانش که از او سؤال می‏شدند، می‏گفتند که: کی مثل و مانند فلانی است؟ به درستی که او از همه ما امانت را به جا رساننده‏تر، و در باب سخن و خبر راستگوترین ما است».